९. धम्मरुचियत्थेरअपदानं

१६४. ‘‘यदा दीपङ्करो बुद्धो, सुमेधं ब्याकरी जिनो;

‘अपरिमेय्ये इतो कप्पे, अयं बुद्धो भविस्सति.

१६५. ‘‘‘इमस्स जनिका माता, माया नाम भविस्सति;

पिता सुद्धोदनो नाम, अयं हेस्सति गोतमो.

१६६. ‘‘‘पधानं पदहित्वान, कत्वा दुक्करकारिकं;

अस्सत्थमूले सम्बुद्धो, बुज्झिस्सति महायसो.

१६७. ‘‘‘उपतिस्सो कोलितो च, अग्गा हेस्सन्ति सावका;

आनन्दो नाम नामेन [आनन्दो नामुपट्ठाको (स्या.)], उपट्ठिस्सतिमं जिनं.

१६८. ‘‘‘खेमा उप्पलवण्णा च, अग्गा हेस्सन्ति साविका;

चित्तो आळवको चेव, अग्गा हेस्सन्तुपासका.

१६९. ‘‘‘खुज्जुत्तरा नन्दमाता, अग्गा हेस्सन्तुपासिका;

बोधि इमस्स वीरस्स, अस्सत्थोति पवुच्चति’.

१७०. ‘‘इदं सुत्वान वचनं, असमस्स महेसिनो;

आमोदिता नरमरू, नमस्सन्ति कतञ्जली.

१७१. ‘‘तदाहं माणवो आसिं, मेघो नाम सुसिक्खितो;

सुत्वा ब्याकरणं सेट्ठं, सुमेधस्स महामुने.

१७२. ‘‘संविसट्ठो भवित्वान, सुमेधे करुणासये [करुणालये (स्या.)];

पब्बजन्तञ्च तं वीरं, सहाव अनुपब्बजिं.

१७३. ‘‘संवुतो पातिमोक्खस्मिं, इन्द्रियेसु च पञ्चसु;

सुद्धाजीवो सतो वीरो, जिनसासनकारको.

१७४. ‘‘एवं विहरमानोहं, पापमित्तेन केनचि;

नियोजितो अनाचारे, सुमग्गा परिधंसितो.

१७५. ‘‘वितक्कवसिको हुत्वा, सासनतो अपक्कमिं;

पच्छा तेन कुमित्तेन, पयुत्तो मातुघातनं.

१७६. ‘‘अकरिं आनन्तरियं [अकरिं नन्तरियञ्च (स्या. क.)], घातयिं दुट्ठमानसो;

ततो चुतो महावीचिं, उपपन्नो सुदारुणं.

१७७. ‘‘विनिपातगतो सन्तो, संसरिं दुक्खितो चिरं;

न पुनो अद्दसं वीरं, सुमेधं नरपुङ्गवं.

१७८. ‘‘अस्मिं कप्पे समुद्दम्हि, मच्छो आसिं तिमिङ्गलो;

दिस्वाहं सागरे नावं, गोचरत्थमुपागमिं.

१७९. ‘‘दिस्वा मं वाणिजा भीता, बुद्धसेट्ठमनुस्सरुं;

गोतमोति महाघोसं, सुत्वा तेहि उदीरितं.

१८०. ‘‘पुब्बसञ्ञं सरित्वान, ततो कालङ्कतो अहं;

सावत्थियं कुले इद्धे, जातो ब्राह्मणजातियं.

१८१. ‘‘आसिं धम्मरुचि नाम, सब्बपापजिगुच्छको;

दिस्वाहं लोकपज्जोतं, जातिया सत्तवस्सिको.

१८२. ‘‘महाजेतवनं गन्त्वा, पब्बजिं अनगारियं;

उपेमि बुद्धं तिक्खत्तुं, रत्तिया दिवसस्स च.

१८३. ‘‘तदा दिस्वा मुनि आह, चिरं धम्मरुचीति मं;

ततोहं अवचं बुद्धं, पुब्बकम्मपभावितं.

१८४. ‘‘सुचिरं सतपुञ्ञलक्खणं, पतिपुब्बेन विसुद्धपच्चयं;

अहमज्जसुपेक्खनं वत, तव पस्सामि निरुपमं विग्गहं [निरूपमग्गहं (सी.)].

१८५. ‘‘सुचिरं विहतत्तमो मया, सुचिरक्खेन नदी विसोसिता;

सुचिरं अमलं विसोधितं, नयनं ञाणमयं महामुने.

१८६. ‘‘चिरकालसमङ्गितो [चिरकालं समागतो (पी.)] तया, अविनट्ठो पुनरन्तरं चिरं;

पुनरज्जसमागतो तया, न हि नस्सन्ति कतानि गोतम.

१८७. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१८८. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१८९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा धम्मरुचियो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

धम्मरुचियत्थेरस्सापदानं नवमं.