१०. सालमण्डपियत्थेरअपदानं

१९०. ‘‘अज्झोगाहेत्वा सालवनं, सुकतो अस्समो मम;

सालपुप्फेहि सञ्छन्नो, वसामि विपिने तदा.

१९१. ‘‘पियदस्सी च भगवा, सयम्भू अग्गपुग्गलो;

विवेककामो सम्बुद्धो, सालवनमुपागमि.

१९२. ‘‘अस्समा अभिनिक्खम्म, पवनं अगमासहं;

मूलफलं गवेसन्तो, आहिण्डामि वने तदा.

१९३. ‘‘तत्थद्दसासिं सम्बुद्धं, पियदस्सिं महायसं;

सुनिसिन्नं समापन्नं, विरोचन्तं महावने.

१९४. ‘‘चतुदण्डे ठपेत्वान, बुद्धस्स उपरी अहं;

मण्डपं सुकतं कत्वा, सालपुप्फेहि छादयिं.

१९५. ‘‘सत्ताहं धारयित्वान, मण्डपं सालछादितं;

तत्थ चित्तं पसादेत्वा, बुद्धसेट्ठमवन्दहं.

१९६. ‘‘भगवा तम्हि समये, वुट्ठहित्वा समाधितो;

युगमत्तं पेक्खमानो, निसीदि पुरिसुत्तमो.

१९७. ‘‘सावको वरुणो नाम, पियदस्सिस्स सत्थुनो;

वसीसतसहस्सेहि, उपगच्छि विनायकं.

१९८. ‘‘पियदस्सी च भगवा, लोकजेट्ठो नरासभो;

भिक्खुसङ्घे निसीदित्वा, सितं पातुकरी जिनो.

१९९. ‘‘अनुरुद्धो उपट्ठाको, पियदस्सिस्स सत्थुनो;

एकंसं चीवरं कत्वा, अपुच्छित्थ महामुनिं.

२००. ‘‘‘को नु खो भगवा हेतु, सितकम्मस्स सत्थुनो;

कारणे विज्जमानम्हि, सत्था पातुकरे सितं’.

२०१. ‘‘‘सत्ताहं सालच्छदनं [पुप्फछदनं (सी. स्या. पी.)], यो मे धारेसि माणवो;

तस्स कम्मं सरित्वान, सितं पातुकरिं अहं.

२०२. ‘‘‘अनोकासं न पस्सामि, यत्थ [यं तं (स्या. पी. क.)] पुञ्ञं विपच्चति;

देवलोके मनुस्से वा, ओकासोव न सम्मति.

२०३. ‘‘‘देवलोके वसन्तस्स, पुञ्ञकम्मसमङ्गिनो;

यावता परिसा तस्स, सालच्छन्ना भविस्सति.

२०४. ‘‘‘तत्थ दिब्बेहि नच्चेहि, गीतेहि वादितेहि च;

रमिस्सति सदा सन्तो, पुञ्ञकम्मसमाहितो.

२०५. ‘‘‘यावता परिसा तस्स, गन्धगन्धी भविस्सति;

सालस्स पुप्फवस्सो च, पवस्सिस्सति तावदे.

२०६. ‘‘‘ततो चुतोयं मनुजो, मानुसं आगमिस्सति;

इधापि सालच्छदनं, सब्बकालं धरिस्सति [धरियति (सी. पी.)].

२०७. ‘‘‘इध नच्चञ्च गीतञ्च, सम्मताळसमाहितं;

परिवारेस्सन्ति मं निच्चं, बुद्धपूजायिदं फलं.

२०८. ‘‘‘उग्गच्छन्ते च सूरिये, सालवस्सं पवस्सति;

पुञ्ञकम्मेन संयुत्तं, वस्सते सब्बकालिकं.

२०९. ‘‘‘अट्ठारसे कप्पसते, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

२१०. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

सब्बासवे परिञ्ञाय, निब्बायिस्सतिनासवो.

२११. ‘‘‘धम्मं अभिसमेन्तस्स, सालच्छन्नं भविस्सति;

चितके झायमानस्स, छदनं तत्थ हेस्सति’.

२१२. ‘‘विपाकं कित्तयित्वान, पियदस्सी महामुनि;

परिसाय धम्मं देसेसि, तप्पेन्तो धम्मवुट्ठिया.

२१३. ‘‘तिंसकप्पानि देवेसु, देवरज्जमकारयिं;

सट्ठि च सत्तक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती अहोसहं.

२१४. ‘‘देवलोका इधागन्त्वा, लभामि विपुलं सुखं;

इधापि सालच्छदनं, मण्डपस्स इदं फलं.

२१५. ‘‘अयं पच्छिमको मय्हं, चरिमो वत्तते भवो;

इधापि सालच्छदनं, हेस्सति सब्बकालिकं.

२१६. ‘‘महामुनिं तोसयित्वा, गोतमं सक्यपुङ्गवं;

पत्तोम्हि अचलं ठानं, हित्वा जयपराजयं.

२१७. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, यं बुद्धमभिपूजयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धपूजायिदं फलं.

२१८. किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

२१९. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२२०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सालमण्डपियो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

सालमण्डपियत्थेरस्सापदानं दसमं.

पंसुकूलवग्गो एकूनपञ्ञासमो.