९. पत्थोदनदायकत्थेरअपदानं

१७०. ‘‘वनचारी पुरे आसिं, सततं वनकम्मिको;

पत्थोदनं गहेत्वान, कम्मन्तं अगमासहं.

१७१. ‘‘तत्थद्दसासिं सम्बुद्धं, सयम्भुं अपराजितं;

वना पिण्डाय निक्खन्तं, दिस्वा चित्तं पसादयिं.

१७२. ‘‘परकम्मायने [वयकम्मायने (क.)] युत्तो, पुञ्ञञ्च मे न विज्जति;

अयं पत्थोदनो अत्थि, भोजयिस्सामहं [भोजयिस्सामि मं (स्या.)] मुनिं.

१७३. ‘‘पत्थोदनं गहेत्वान, सयम्भुस्स अदासहं;

मम निज्झायमानस्स, परिभुञ्जि तदा मुनि.

१७४. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१७५. ‘‘छत्तिंसक्खत्तुं देविन्दो, देवरज्जमकारयिं;

तेत्तिंसक्खत्तुं राजा च, चक्कवत्ती अहोसहं.

१७६. ‘‘पदेसरज्जं विपुलं, गणनातो असङ्खियं;

सुखितो यसवा होमि, पत्थोदनस्सिदं फलं.

१७७. ‘‘भवाभवे संसरन्तो, लभामि अमितं धनं;

भोगे मे ऊनता नत्थि, पत्थोदनस्सिदं फलं.

१७८. ‘‘नदीसोतपटिभागा, भोगा निब्बत्तरे मम;

परिमेतुं न सक्कोमि, पत्थोदनस्सिदं फलं.

१७९. ‘‘इमं खाद इमं भुञ्ज, इमम्हि सयने सय;

तेनाहं सुखितो होमि, पत्थोदनस्सिदं फलं.

१८०. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, पत्थोदनस्सिदं फलं.

१८१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१८२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१८३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पत्थोदनदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

पत्थोदनदायकत्थेरस्सापदानं नवमं.