१०. मञ्चदायकत्थेरअपदानं

१८४. ‘‘परिनिब्बुते कारुणिके, सिद्धत्थे लोकनायके;

वित्थारिके पावचने, देवमानुससक्कते.

१८५. ‘‘चण्डालो आसहं तत्थ, आसन्दिपीठकारको;

तेन कम्मेन जीवामि, तेन पोसेमि दारके.

१८६. ‘‘आसन्दिं सुकतं कत्वा, पसन्नो सेहि पाणिभि;

सयमेवुपगन्त्वान, भिक्खुसङ्घस्सदासहं.

१८७. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१८८. ‘‘देवलोकगतो सन्तो, मोदामि तिदसे गणे;

सयनानि महग्घानि, निब्बत्तन्ति यदिच्छकं.

१८९. ‘‘पञ्ञासक्खत्तुं देविन्दो, देवरज्जमकारयिं;

असीतिक्खत्तुं राजा च, चक्कवत्ती अहोसहं.

१९०. ‘‘पदेसरज्जं विपुलं, गणनातो असङ्खियं;

सुखितो यसवा होमि, मञ्चदानस्सिदं फलं.

१९१. ‘‘देवलोका चवित्वान, एमि चे मानुसं भवं;

महारहा सुसयना, सयमेव भवन्ति मे.

१९२. ‘‘अयं पच्छिमको मय्हं, चरिमो वत्तते भवो;

अज्जापि सयने काले [सयनकाले (स्या.)], सयनं उपतिट्ठति.

१९३. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, मञ्चदानस्सिदं फलं.

१९४. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१९५. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१९६. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा मञ्चदायको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

मञ्चदायकत्थेरस्सापदानं दसमं.

भद्दालिवग्गो बाचत्तालीसमो.