६. एकदीपियत्थेरअपदानं

१२४. ‘‘परिनिब्बुते सुगते, सिद्धत्थे लोकनायके;

सदेवमानुसा सब्बे, पूजेन्ति द्विपदुत्तमं.

१२५. ‘‘आरोपिते च चितके, सिद्धत्थे लोकनायके;

यथासकेन थामेन, चितं पूजेन्ति सत्थुनो.

१२६. ‘‘अविदूरे चितकस्स, दीपं उज्जालयिं अहं;

याव उदेति सूरियो, दीपं मे ताव उज्जलि.

१२७. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१२८. ‘‘तत्थ मे सुकतं ब्यम्हं, एकदीपीति ञायति;

दीपसतसहस्सानि, ब्यम्हे पज्जलरे मम.

१२९. ‘‘उदयन्तोव सूरियो, देहो मे जोतते सदा;

सप्पभाहि सरीरस्स, आलोको होति मे सदा.

१३०. ‘‘तिरोकुट्टं [तिरोकुड्डं (सी. स्या. क.)] तिरोसेलं, समतिग्गय्ह [सब्बत्थपि एवमेव दिस्सति] पब्बतं;

समन्ता योजनसतं, पस्सामि चक्खुना अहं.

१३१. ‘‘सत्तसत्ततिक्खत्तुञ्च, देवलोके रमिं अहं;

एकतिंसतिक्खत्तुञ्च, देवरज्जमकारयिं.

१३२. ‘‘अट्ठवीसतिक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती अहोसहं;

पदेसरज्जं विपुलं, गणनातो असङ्खियं.

१३३. ‘‘देवलोका चवित्वान, निब्बत्तिं मातुकुच्छियं;

मातुकुच्छिगतस्सापि, अक्खि मे न निमीलति.

१३४. ‘‘जातिया चतुवस्सोहं, पब्बजिं अनगारियं;

अड्ढमासे असम्पत्ते, अरहत्तमपापुणिं.

१३५. ‘‘दिब्बचक्खुं विसोधेसिं, भवा सब्बे समूहता;

सब्बे किलेसा सञ्छिन्ना, एकदीपस्सिदं फलं.

१३६. ‘‘तिरोकुट्टं तिरोसेलं, पब्बतञ्चापि केवलं;

समतिक्कम्म [सब्बत्थपी एवमेव दिस्सति] पस्सामि, एकदीपस्सिदं फलं.

१३७. ‘‘विसमा मे समा होन्ति, अन्धकारो न विज्जति;

नाहं पस्सामि तिमिरं, एकदीपस्सिदं फलं.

१३८. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं दीपमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, एकदीपस्सिदं फलं.

१३९. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१४०. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१४१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा एकदीपियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

एकदीपियत्थेरस्सापदानं छट्ठं.