७. हेमकत्थेरअपदानं
१८३. ‘‘पब्भारकूटं निस्साय, अनोमो नाम तापसो;
अस्समं सुकतं कत्वा, पण्णसाले वसी तदा.
१८४. ‘‘सिद्धं तस्स तपो कम्मं, सिद्धिपत्तो सके बले;
सकसामञ्ञविक्कन्तो, आतापी निपको मुनि.
१८५. ‘‘विसारदो ससमये, परवादे च कोविदो;
पट्ठो भूमन्तलिक्खम्हि, उप्पातम्हि च कोविदो.
१८६. ‘‘वीतसोको निरारम्भो, अप्पाहारो अलोलुपो;
लाभालाभेन सन्तुट्ठो, झायी झानरतो मुनि.
१८७. ‘‘पियदस्सी नाम सम्बुद्धो, अग्गो कारुणिको मुनि;
सत्ते तारेतुकामो सो, करुणाय फरी तदा.
१८८. ‘‘बोधनेय्यं जनं दिस्वा, पियदस्सी महामुनि;
चक्कवाळसहस्सम्पि, गन्त्वा ओवदते मुनि.
१८९. ‘‘ममुद्धरितुकामो सो, ममस्सममुपागमि;
न दिट्ठो मे जिनो पुब्बे, न सुतोपि च कस्सचि.
१९०. ‘‘उप्पाता सुपिना मय्हं, लक्खणा सुप्पकासिता;
पट्ठो भूमन्तलिक्खम्हि, नक्खत्तपदकोविदो.
१९१. ‘‘सोहं बुद्धस्स सुत्वान, तत्थ चित्तं पसादयिं;
तिट्ठन्तो [भुञ्जन्तो (सी. पी. क.)] वा निसिन्नो वा, सरामि निच्चकालिकं.
१९२. ‘‘मयि एवं सरन्तम्हि, भगवापि अनुस्सरि;
बुद्धं अनुस्सरन्तस्स, पीति मे होति तावदे.
१९३. ‘‘कालञ्च पुनरागम्म, उपेसि मं महामुनि;
सम्पत्तेपि न जानामि, अयं बुद्धो महामुनि.
१९४. ‘‘अनुकम्पको कारुणिको, पियदस्सी महामुनि;
सञ्जानापेसि अत्तानं, ‘अहं बुद्धो सदेवके’.
१९५. ‘‘सञ्जानित्वान सम्बुद्धं, पियदस्सिं महामुनिं;
सकं चित्तं पसादेत्वा, इदं वचनमब्रविं.
१९६. ‘‘‘अञ्ञे [सब्बे (स्या.)] पीठे च पल्लङ्के, आसन्दीसु निसीदरे;
तुवम्पि सब्बदस्सावी, निसीद रतनासने’.
१९७. ‘‘सब्बरतनमयं पीठं, निम्मिनित्वान तावदे;
पियदस्सिस्स मुनिनो, अदासिं इद्धिनिम्मितं.
१९८. ‘‘रतने च निसिन्नस्स, पीठके इद्धिनिम्मिते;
कुम्भमत्तं जम्बुफलं, अदासिं तावदे अहं.
१९९. ‘‘मम हासं जनेत्वान, परिभुञ्जि महामुनि;
तदा चित्तं पसादेत्वा, सत्थारं अभिवादयिं.
२००. ‘‘पियदस्सी तु भगवा, लोकजेट्ठो नरासभो;
रतनासनमासीनो, इमा गाथा अभासथ.
२०१. ‘‘‘यो मे रतनमयं पीठं, अमतञ्च फलं अदा;
तमहं कित्तयिस्सामि, सुणाथ मम भासतो.
२०२. ‘‘‘सत्तसत्तति कप्पानि, देवलोके रमिस्सति;
पञ्चसत्ततिक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती भविस्सति.
२०३. ‘‘‘द्वत्तिंसक्खत्तुं देविन्दो, देवरज्जं करिस्सति;
पदेसरज्जं विपुलं, गणनातो असङ्खियं.
२०४. ‘‘‘सोण्णमयं रूपिमयं, पल्लङ्कं सुकतं बहुं;
लोहितङ्गमयञ्चेव, लच्छति रतनामयं.
२०५. ‘‘‘चङ्कमन्तम्पि मनुजं, पुञ्ञकम्मसमङ्गिनं;
पल्लङ्कानि अनेकानि, परिवारेस्सरे तदा.
२०६. ‘‘‘कूटागारा च पासादा, सयनञ्च महारहं;
इमस्स चित्तमञ्ञाय, निब्बत्तिस्सन्ति तावदे.
२०७. ‘‘‘सट्ठि नागसहस्सानि, सब्बालङ्कारभूसिता;
सुवण्णकच्छा मातङ्गा, हेमकप्पनवाससा [हेमकप्पनिवासना (सी. स्या.), हेमकप्पनिवाससा (क.)].
२०८. ‘‘‘आरूळ्हा गामणीयेहि, तोमरङ्कुसपाणिभि;
इमं परिचरिस्सन्ति, रत्नपीठस्सिदं फलं.
२०९. ‘‘‘सट्ठि अस्ससहस्सानि, सब्बालङ्कारभूसिता;
आजानीयाव जातिया, सिन्धवा सीघवाहिनो.
२१०. ‘‘‘आरूळ्हा गामणीयेहि, इल्लियाचापधारिभि;
तेपिमं परिचरिस्सन्ति, रत्नपीठस्सिदं फलं.
२११. ‘‘‘सट्ठि रथसहस्सानि, सब्बालङ्कारभूसिता;
दीपा अथोपि वेयग्घा, सन्नद्धा उस्सितद्धजा.
२१२. ‘‘‘आरूळ्हा गामणीयेहि, चापहत्थेहि वम्मिभि;
परिवारेस्सन्तिमं निच्चं, रत्नपीठस्सिदं फलं.
२१३. ‘‘‘सट्ठि धेनुसहस्सानि, दोहञ्ञा पुङ्गवूसभे;
वच्छके जनयिस्सन्ति, रत्नपीठस्सिदं फलं.
२१४. ‘‘‘सोळसित्थिसहस्सानि, सब्बालङ्कारभूसिता;
विचित्तवत्थाभरणा, आमुक्कमणिकुण्डला.
२१५. ‘‘‘अळारपम्हा हसुला, सुसञ्ञा तनुमज्झिमा;
परिवारेस्सन्तिमं निच्चं, रत्नपीठस्सिदं फलं.
२१६. ‘‘‘अट्ठारसे कप्पसते, गोतमो नाम चक्खुमा;
तमन्धकारं विधमित्वा, बुद्धो लोके भविस्सति.
२१७. ‘‘‘तस्स दस्सनमागम्म, पब्बजिस्सतिकिञ्चनो;
तोसयित्वान सत्थारं, सासनेभिरमिस्सति.
२१८. ‘‘‘तस्स धम्मं सुणित्वान, किलेसे घातयिस्सति;
सब्बासवे परिञ्ञाय, निब्बायिस्सतिनासवो’.
२१९. ‘‘वीरियं मे धुरधोरय्हं, योगक्खेमाधिवाहनं;
उत्तमत्थं पत्थयन्तो, सासने विहरामहं.
२२०. ‘‘इदं पच्छिमकं मय्हं, चरिमो वत्तते भवो;
सब्बासवा परिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.
२२१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.
२२२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.
२२३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा हेमको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति;
हेमकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.
सत्तरसमं भाणवारं.