१०. कप्परुक्खियत्थेरअपदानं

१०८. ‘‘सिद्धत्थस्स भगवतो, थूपसेट्ठस्स सम्मुखा;

विचित्तदुस्से लगेत्वा [लग्गेत्वा (सी. स्या.)], कप्परुक्खं ठपेसहं.

१०९. ‘‘यं यं योनुपपज्जामि, देवत्तं अथ मानुसं;

सोभयन्तो मम द्वारं, कप्परुक्खो पतिट्ठति.

११०. ‘‘अहञ्च परिसा चेव, ये केचि मम वस्सिता [निस्सिता (सी.)];

तम्हा दुस्सं गहेत्वान, निवासेम मयं सदा [तदा (स्या.)].

१११. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं रुक्खं ठपयिं अहं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, कप्परुक्खस्सिदं फलं.

११२. ‘‘इतो च सत्तमे कप्पे, सुचेळा अट्ठ खत्तिया;

सत्तरतनसम्पन्ना, चक्कवत्ती महब्बला.

११३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा कप्परुक्खियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

कप्परुक्खियत्थेरस्सापदानं दसमं.

कुण्डधानवग्गो चतुत्थो.