४. यञ्ञसामिकत्थेरअपदानं

१७. ‘‘जातिया सत्तवस्सोहं, अहोसिं मन्तपारगू;

कुलवत्तं [कुलवंसं (सी. स्या.)] अधारेसिं, यञ्ञो उस्साहितो मया.

१८. ‘‘चुल्लासीतिसहस्सानि, पसू हञ्ञन्ति मे तदा;

सारथम्भुपनीतानि [तारस्मीहि उपनीतानि (क.), सारस्मिंहि उपनीतानि (स्या.)], यञ्ञत्थाय उपट्ठिता.

१९. ‘‘उक्कामुखपहट्ठोव, खदिरङ्गारसन्निभो;

उदयन्तोव सूरियो, पुण्णमायेव [पुण्णमासेव (सी.)] चन्दिमा.

२०. ‘‘सिद्धत्थो सब्बसिद्धत्थो, तिलोकमहितो हितो;

उपगन्त्वान सम्बुद्धो, इदं वचनमब्रवि.

२१. ‘‘‘अहिंसा सब्बपाणीनं, कुमार मम रुच्चति;

थेय्या च अतिचारा च, मज्जपाना च आरति.

२२. ‘‘‘रति च समचरियाय, बाहुसच्चं कतञ्ञुता;

दिट्ठे धम्मे परत्थ च, धम्मा एते पसंसिया.

२३. ‘‘‘एते धम्मे भावयित्वा, सब्बसत्तहिते रतो [हितेसितो (क.)];

बुद्धे चित्तं पसादेत्वा, भावेहि मग्गमुत्तमं’.

२४. ‘‘इदं वत्वान सब्बञ्ञू, लोकजेट्ठो नरासभो;

ममेवं अनुसासित्वा, वेहासं उग्गतो गतो.

२५. ‘‘पुब्बे चित्तं विसोधेत्वा, पच्छा चित्तं पसादयिं;

तेन चित्तप्पसादेन, तुसितं उपपज्जहं.

२६. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यदा चित्तं पसादयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धसञ्ञायिदं फलं.

२७. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा यञ्ञसामिको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

यञ्ञसामिकत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.