(९-१०) उस्सङ्खपादउद्धग्गलोमतालक्खणानि

२१२. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो [समानो बहुनो जनस्स (सी. पी.)] अत्थूपसंहितं धम्मूपसंहितं वाचं भासिता अहोसि, बहुजनं निदंसेसि, पाणीनं हितसुखावहो धम्मयागी. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमानि द्वे महापुरिसलक्खणानि पटिलभति. उस्सङ्खपादो च होति, उद्धग्गलोमो च.

‘‘सो तेहि लक्खणेहि समन्नागतो, सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? अग्गो च होति सेट्ठो च पामोक्खो च उत्तमो च पवरो च कामभोगीनं. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? अग्गो च होति सेट्ठो च पामोक्खो च उत्तमो च पवरो च सब्बसत्तानं. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२१३. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘अत्थधम्मसहितं [अत्थधम्मसंहितं (क. सी. पी.), अत्थधम्मुपसंहितं (क.)] पुरे गिरं,

एरयं बहुजनं निदंसयि;

पाणिनं हितसुखावहो अहु,

धम्मयागमयजी [धम्मयागं अस्सजि (क.)] अमच्छरी.

‘‘तेन सो सुचरितेन कम्मुना,

सुग्गतिं वजति तत्थ मोदति;

लक्खणानि च दुवे इधागतो,

उत्तमप्पमुखताय [उत्तमसुखताय (स्या.), उत्तमपमुक्खताय (क.)] विन्दति.

‘‘उब्भमुप्पतितलोमवा ससो,

पादगण्ठिरहु साधुसण्ठिता;

मंसलोहिताचिता तचोत्थता,

उपरिचरणसोभना [उपरिजानुसोभना (स्या.), उपरि च पन सोभना (सी. पी.)] अहु.

‘‘गेहमावसति चे तथाविधो,

अग्गतं वजति कामभोगिनं;

तेन उत्तरितरो न विज्जति,

जम्बुदीपमभिभुय्य इरियति.

‘‘पब्बजम्पि च अनोमनिक्कमो,

अग्गतं वजति सब्बपाणिनं;

तेन उत्तरितरो न विज्जति,

सब्बलोकमभिभुय्य विहरती’’ति.