(६) सत्तुस्सदतालक्खणं

२०८. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो दाता अहोसि पणीतानं रसितानं खादनीयानं भोजनीयानं सायनीयानं लेहनीयानं पानानं. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमं महापुरिसलक्खणं पटिलभति, सत्तुस्सदो होति, सत्तस्स उस्सदा होन्ति; उभोसु हत्थेसु उस्सदा होन्ति, उभोसु पादेसु उस्सदा होन्ति, उभोसु अंसकूटेसु उस्सदा होन्ति, खन्धे उस्सदो होति.

‘‘सो तेन लक्खणेन समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? लाभी होति पणीतानं रसितानं खादनीयानं भोजनीयानं सायनीयानं लेहनीयानं पानानं. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? लाभी होति पणीतानं रसितानं खादनीयानं भोजनीयानं सायनीयानं लेहनीयानं पानानं. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२०९. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘खज्जभोज्जमथ लेय्य सायियं,

उत्तमग्गरसदायको अहु;

तेन सो सुचरितेन कम्मुना,

नन्दने चिरमभिप्पमोदति.

‘‘सत्त चुस्सदे इधाधिगच्छति,

हत्थपादमुदुतञ्च विन्दति;

आहु ब्यञ्जननिमित्तकोविदा,

खज्जभोज्जरसलाभिताय नं.

‘‘यं गिहिस्सपि [न तं गिहिस्सापि (स्या.)] तदत्थजोतकं,

पब्बज्जम्पि च तदाधिगच्छति;

खज्जभोज्जरसलाभिरुत्तमं,

आहु सब्बगिहिबन्धनच्छिद’’न्ति.