(३०) सीहहनुलक्खणं
२३८. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो सम्फप्पलापं पहाय सम्फप्पलापा पटिविरतो अहोसि कालवादी भूतवादी अत्थवादी धम्मवादी विनयवादी, निधानवतिं वाचं भासिता अहोसि कालेन सापदेसं परियन्तवतिं अत्थसंहितं. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमं महापुरिसलक्खणं पटिलभति, सीहहनु होति.
‘‘सो तेन लक्खणेन समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? अप्पधंसियो होति केनचि मनुस्सभूतेन पच्चत्थिकेन पच्चामित्तेन. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? अप्पधंसियो होति अब्भन्तरेहि वा बाहिरेहि वा पच्चत्थिकेहि पच्चामित्तेहि, रागेन वा दोसेन वा मोहेन वा समणेन वा ब्राह्मणेन वा देवेन वा मारेन वा ब्रह्मुना वा केनचि वा लोकस्मिं. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.
२३९. तत्थेतं वुच्चति –
‘‘न सम्फप्पलापं न मुद्धतं [बुद्धतन्ति (क.)],
अविकिण्णवचनब्यप्पथो अहोसि;
अहितमपि च अपनुदि,
हितमपि च बहुजनसुखञ्च अभणि.
‘‘तं कत्वा इतो चुतो दिवमुपपज्जि,
सुकतफलविपाकमनुभोसि;
चविय पुनरिधागतो समानो,
द्विदुगमवरतरहनुत्तमलत्थ.
‘‘राजा होति सुदुप्पधंसियो,
मनुजिन्दो मनुजाधिपति महानुभावो;
तिदिवपुरवरसमो भवति,
सुरवरतरोरिव इन्दो.
‘‘गन्धब्बासुरयक्खरक्खसेभि [सुरसक्करक्खसेभि (स्या.)],
सुरेहि न हि भवति सुप्पधंसियो;
तथत्तो यदि भवति तथाविधो,
इध दिसा च पटिदिसा च विदिसा चा’’ति.