(३-५) आयतपण्हितादितिलक्खणं
२०६. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो पाणातिपातं पहाय पाणातिपाता पटिविरतो अहोसि निहितदण्डो निहितसत्थो लज्जी दयापन्नो, सब्बपाणभूतहितानुकम्पी विहासि. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता उपचितत्ता उस्सन्नत्ता विपुलत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमानि तीणि महापुरिसलक्खणानि पटिलभति. आयतपण्हि च होति, दीघङ्गुलि च ब्रह्मुजुगत्तो च.
‘‘सो तेहि लक्खणेहि समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? दीघायुको होति चिरट्ठितिको, दीघमायुं पालेति, न सक्का होति अन्तरा जीविता वोरोपेतुं केनचि मनुस्सभूतेन पच्चत्थिकेन पच्चामित्तेन. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? दीघायुको होति चिरट्ठितिको, दीघमायुं पालेति, न सक्का होति अन्तरा जीविता वोरोपेतुं पच्चत्थिकेहि पच्चामित्तेहि समणेन वा ब्राह्मणेन वा देवेन वा मारेन वा ब्रह्मुना वा केनचि वा लोकस्मिं. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.
२०७. तत्थेतं वुच्चति –
‘‘मारणवधभयत्तनो [मरणवधभयत्तनो (सी. पी. क.), मरणवधभयमत्तनो (स्या.)] विदित्वा,
पटिविरतो परं मारणायहोसि;
तेन सुचरितेन सग्गमगमा [तेन सो सुचरितेन सग्गमगमासि (स्या.)],
सुकतफलविपाकमनुभोसि.
‘‘चविय पुनरिधागतो समानो,
पटिलभति इध तीणि लक्खणानि;
भवति विपुलदीघपासण्हिको,
ब्रह्माव सुजु सुभो सुजातगत्तो.
‘‘सुभुजो सुसु सुसण्ठितो सुजातो,
मुदुतलुनङ्गुलियस्स होन्ति;
दीघा तीभि पुरिसवरग्गलक्खणेहि,
चिरयपनाय [चिरयापनाय (स्या.)] कुमारमादिसन्ति.
‘‘भवति यदि गिही चिरं यपेति,
चिरतरं पब्बजति यदि ततो हि;
यापयति च वसिद्धिभावनाय,
इति दीघायुकताय तं निमित्त’’न्ति.