(२८-२९) पहूतजिव्हाब्रह्मस्सरलक्खणानि

२३६. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो फरुसं वाचं पहाय फरुसाय वाचाय पटिविरतो अहोसि. या सा वाचा नेला कण्णसुखा पेमनीया हदयङ्गमा पोरी बहुजनकन्ता बहुजनमनापा, तथारूपिं वाचं भासिता अहोसि. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता उपचितत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमानि द्वे महापुरिसलक्खणानि पटिलभति. पहूतजिव्हो च होति ब्रह्मस्सरो च करवीकभाणी.

‘‘सो तेहि लक्खणेहि समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? आदेय्यवाचो होति, आदियन्तिस्स वचनं ब्राह्मणगहपतिका नेगमजानपदा गणकमहामत्ता अनीकट्ठा दोवारिका अमच्चा पारिसज्जा राजानो भोगिया कुमारा. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? आदेय्यवाचो होति, आदियन्तिस्स वचनं भिक्खू भिक्खुनियो उपासका उपासिकायो देवा मनुस्सा असुरा नागा गन्धब्बा. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२३७. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘अक्कोसभण्डनविहेसकारिं,

उब्बाधिकं [उब्बाधकरं (स्या.)] बहुजनप्पमद्दनं;

अबाळ्हं गिरं सो न भणि फरुसं,

मधुरं भणि सुसंहितं [सुसहितं (स्या.)] सखिलं.

‘‘मनसो पिया हदयगामिनियो,

वाचा सो एरयति कण्णसुखा;

वाचासुचिण्णफलमनुभवि,

सग्गेसु वेदयथ [वेदयति (?) टीका ओलोकेतब्बा] पुञ्ञफलं.

‘‘वेदित्वा सो सुचरितस्स फलं,

ब्रह्मस्सरत्तमिधमज्झगमा;

जिव्हास्स होति विपुला पुथुला,

आदेय्यवाक्यवचनो भवति.

‘‘गिहिनोपि इज्झति यथा भणतो,

अथ चे पब्बजति सो मनुजो;

आदियन्तिस्स वचनं जनता,

बहुनो बहुं सुभणितं भणतो’’ति.