(२४-२५) एकेकलोमताउण्णालक्खणानि

२३२. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो मुसावादं पहाय मुसावादा पटिविरतो अहोसि, सच्चवादी सच्चसन्धो थेतो पच्चयिको अविसंवादको लोकस्स. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता उपचितत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमानि द्वे महापुरिसलक्खणानि पटिलभति. एकेकलोमो च होति, उण्णा च भमुकन्तरे जाता होति ओदाता मुदुतूलसन्निभा.

‘‘सो तेहि लक्खणेहि समन्नागतो, सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? महास्स जनो उपवत्तति, ब्राह्मणगहपतिका नेगमजानपदा गणकमहामत्ता अनीकट्ठा दोवारिका अमच्चा पारिसज्जा राजानो भोगिया कुमारा. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? महास्स जनो उपवत्तति, भिक्खू भिक्खुनियो उपासका उपासिकायो देवा मनुस्सा असुरा नागा गन्धब्बा. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२३३. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘सच्चप्पटिञ्ञो पुरिमासु जातिसु,

अद्वेज्झवाचो अलिकं विवज्जयि;

न सो विसंवादयितापि कस्सचि,

भूतेन तच्छेन तथेन भासयि [तोसयि (सी. पी.)].

‘‘सेता सुसुक्का मुदुतूलसन्निभा,

उण्णा सुजाता [उण्णास्स जाता (क. सी.)] भमुकन्तरे अहु;

न लोमकूपेसु दुवे अजायिसुं,

एकेकलोमूपचितङ्गवा अहु.

‘‘तं लक्खणञ्ञू बहवो समागता,

ब्याकंसु उप्पादनिमित्तकोविदा;

उण्णा च लोमा च यथा सुसण्ठिता,

उपवत्तती ईदिसकं बहुज्जनो.

‘‘गिहिम्पि सन्तं उपवत्तती जनो,

बहु पुरत्थापकतेन कम्मुना;

अकिञ्चनं पब्बजितं अनुत्तरं,

बुद्धम्पि सन्तं उपवत्तति जनो’’ति.