(२३) उण्हीससीसलक्खणं

२३०. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो बहुजनपुब्बङ्गमो अहोसि कुसलेसु धम्मेसु बहुजनपामोक्खो कायसुचरिते वचीसुचरिते मनोसुचरिते दानसंविभागे सीलसमादाने उपोसथुपवासे मत्तेय्यताय पेत्तेय्यताय सामञ्ञताय ब्रह्मञ्ञताय कुले जेट्ठापचायिताय अञ्ञतरञ्ञतरेसु च अधिकुसलेसु धम्मेसु. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमं महापुरिसलक्खणं पटिलभति – उण्हीससीसो होति.

‘‘सो तेन लक्खणेन समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? महास्स जनो अन्वायिको होति, ब्राह्मणगहपतिका नेगमजानपदा गणकमहामत्ता अनीकट्ठा दोवारिका अमच्चा पारिसज्जा राजानो भोगिया कुमारा. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? महास्स जनो अन्वायिको होति, भिक्खू भिक्खुनियो उपासका उपासिकायो देवा मनुस्सा असुरा नागा गन्धब्बा. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२३१. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘पुब्बङ्गमो सुचरितेसु अहु,

धम्मेसु धम्मचरियाभिरतो;

अन्वायिको बहुजनस्स अहु,

सग्गेसु वेदयित्थ पुञ्ञफलं.

‘‘वेदित्वा सो सुचरितस्स फलं,

उण्हीससीसत्तमिधज्झगमा;

ब्याकंसु ब्यञ्जननिमित्तधरा,

पुब्बङ्गमो बहुजनं हेस्सति.

‘‘पटिभोगिया मनुजेसु इध,

पुब्बेव तस्स अभिहरन्ति तदा;

यदि खत्तियो भवति भूमिपति,

पटिहारकं बहुजने लभति.

‘‘अथ चेपि पब्बजति सो मनुजो,

धम्मेसु होति पगुणो विसवी;

तस्सानुसासनिगुणाभिरतो,

अन्वायिको बहुजनो भवती’’ति.