(१४) कोसोहितवत्थगुय्हलक्खणं

२२०. यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो चिरप्पनट्ठे सुचिरप्पवासिनो ञातिमित्ते सुहज्जे सखिनो समानेता अहोसि. मातरम्पि पुत्तेन समानेता अहोसि, पुत्तम्पि मातरा समानेता अहोसि, पितरम्पि पुत्तेन समानेता अहोसि, पुत्तम्पि पितरा समानेता अहोसि, भातरम्पि भातरा समानेता अहोसि, भातरम्पि भगिनिया समानेता अहोसि, भगिनिम्पि भातरा समानेता अहोसि, भगिनिम्पि भगिनिया समानेता अहोसि, समङ्गीकत्वा [समग्गिं कत्वा (सी. स्या. पी.)] च अब्भनुमोदिता अहोसि. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमं महापुरिसलक्खणं पटिलभति – कोसोहितवत्थगुय्हो होति.

‘‘सो तेन लक्खणेन समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? पहूतपुत्तो होति, परोसहस्सं खो पनस्स पुत्ता भवन्ति सूरा वीरङ्गरूपा परसेनप्पमद्दना. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? पहूतपुत्तो होति, अनेकसहस्सं खो पनस्स पुत्ता भवन्ति सूरा वीरङ्गरूपा परसेनप्पमद्दना. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२२१. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘पुरे पुरत्था पुरिमासु जातिसु,

चिरप्पनट्ठे सुचिरप्पवासिनो;

ञाती सुहज्जे सखिनो समानयि,

समङ्गिकत्वा अनुमोदिता अहु.

‘‘सो तेन [स तेन (क.)] कम्मेन दिवं समक्कमि,

सुखञ्च खिड्डारतियो च अन्वभि;

ततो चवित्वा पुनरागतो इध,

कोसोहितं विन्दति वत्थछादियं.

‘‘पहूतपुत्तो भवती तथाविधो,

परोसहस्सञ्च [परोसहस्सस्स (सी. पी.)] भवन्ति अत्रजा;

सूरा च वीरा च [सूरा च वीरङ्गरूपा (क.)] अमित्ततापना,

गिहिस्स पीतिंजनना पियंवदा.

‘‘बहूतरा पब्बजितस्स इरियतो,

भवन्ति पुत्ता वचनानुसारिनो;

गिहिस्स वा पब्बजितस्स वा पुन,

तं लक्खणं जायति तदत्थजोतक’’न्ति.

पठमभाणवारो निट्ठितो.