(१३) सुवण्णवण्णलक्खणं

२१८. ‘‘यम्पि, भिक्खवे, तथागतो पुरिमं जातिं पुरिमं भवं पुरिमं निकेतं पुब्बे मनुस्सभूतो समानो अक्कोधनो अहोसि अनुपायासबहुलो, बहुम्पि वुत्तो समानो नाभिसज्जि न कुप्पि न ब्यापज्जि न पतित्थीयि, न कोपञ्च दोसञ्च अप्पच्चयञ्च पात्वाकासि. दाता च अहोसि सुखुमानं मुदुकानं अत्थरणानं पावुरणानं [पापुरणानं (सी. स्या. पी.)] खोमसुखुमानं कप्पासिकसुखुमानं कोसेय्यसुखुमानं कम्बलसुखुमानं. सो तस्स कम्मस्स कटत्ता उपचितत्ता…पे… सो ततो चुतो इत्थत्तं आगतो समानो इमं महापुरिसलक्खणं पटिलभति. सुवण्णवण्णो होति कञ्चनसन्निभत्तचो.

‘‘सो तेन लक्खणेन समन्नागतो सचे अगारं अज्झावसति, राजा होति चक्कवत्ती…पे… राजा समानो किं लभति? लाभी होति सुखुमानं मुदुकानं अत्थरणानं पावुरणानं खोमसुखुमानं कप्पासिकसुखुमानं कोसेय्यसुखुमानं कम्बलसुखुमानं. राजा समानो इदं लभति… बुद्धो समानो किं लभति? लाभी होति सुखुमानं मुदुकानं अत्थरणानं पावुरणानं खोमसुखुमानं कप्पासिकसुखुमानं कोसेय्यसुखुमानं कम्बलसुखुमानं. बुद्धो समानो इदं लभति’’. एतमत्थं भगवा अवोच.

२१९. तत्थेतं वुच्चति –

‘‘अक्कोधञ्च अधिट्ठहि अदासि [अदासि च (सी. पी.)],

दानञ्च वत्थानि सुखुमानि सुच्छवीनि;

पुरिमतरभवे ठितो अभिविस्सजि,

महिमिव सुरो अभिवस्सं.

‘‘तं कत्वान इतो चुतो दिब्बं,

उपपज्जि [उपपज्ज (सी. पी.)] सुकतफलविपाकमनुभुत्वा;

कनकतनुसन्निभो इधाभिभवति,

सुरवरतरोरिव इन्दो.

‘‘गेहञ्चावसति नरो अपब्बज्ज,

मिच्छं महतिमहिं अनुसासति [पसासति (स्या.)];

पसय्ह सहिध सत्तरतनं [पसय्ह अभिवसन-वरतरं (सी. पी.)],

पटिलभति विमल [विपुल (स्या.), विपुलं (सी. पी.)] सुखुमच्छविं सुचिञ्च.

‘‘लाभी अच्छादनवत्थमोक्खपावुरणानं,

भवति यदि अनागारियतं उपेति;

सहितो [सुहित (स्या.), स हि (सी. पी.)] पुरिमकतफलं अनुभवति,

न भवति कतस्स पनासो’’ति.