३. विकालगामप्पविसनसिक्खापदवण्णना

५०८. ततिये – तिरच्छानकथन्ति अरियमग्गस्स तिरच्छानभूतं कथं. राजकथन्ति राजपटिसंयुत्त कथं. चोरकथादीसुपि एसेव नयो.

५१२. सन्तं भिक्खुन्ति एत्थ यं वत्तब्बं, तं चारित्तसिक्खापदे वुत्तमेव. सचे सम्बहुला केनचि कम्मेन गामं पविसन्ति, ‘‘विकाले गामप्पवेसनं आपुच्छामी’’ति सब्बेहि अञ्ञमञ्ञं आपुच्छितब्बं. तस्मिं गामे तं कम्मं न सम्पज्जतीति अञ्ञं गामं गच्छन्ति, गामसतम्पि होतु, पुन आपुच्छनकिच्चं नत्थि. सचे पन उस्साहं पटिप्पस्सम्भेत्वा विहारं गच्छन्ता अन्तरा अञ्ञं गामं पविसितुकामा होन्ति, पुन आपुच्छितब्बमेव.

कुलघरे वा आसनसालाय वा भत्तकिच्चं कत्वा तेलभिक्खाय वा सप्पिभिक्खाय वा चरितुकामो होति, सचे पस्से भिक्खु अत्थि, आपुच्छित्वा गन्तब्बं. असन्ते नत्थीति गन्तब्बं. वीथिं ओतरित्वा भिक्खुं पस्सति, आपुच्छनकिच्चं नत्थि, अनापुच्छित्वापि चरितब्बमेव. गाममज्झेन मग्गो होति, तेन गच्छन्तस्स तेलादिभिक्खाय चरिस्सामीति चित्ते उप्पन्ने सचे पस्से भिक्खु अत्थि, आपुच्छित्वा चरितब्बं. मग्गा अनोक्कम्म भिक्खाय चरन्तस्स पन आपुच्छनकिच्चं नत्थि, अपरिक्खित्तस्स गामस्स उपचारो अदिन्नादाने वुत्तनयेनेव वेदितब्बो.

५१५. अन्तरारामन्तिआदीसु न केवलं अनापुच्छा कायबन्धनं अबन्धित्वा सङ्घाटिं अपारुपित्वा गच्छन्तस्सपि अनापत्ति. आपदासूति सीहो वा ब्यग्घो वा आगच्छति, मेघो वा उट्ठेति, अञ्ञो वा कोचि उपद्दवो उप्पज्जति, अनापत्ति. एवरूपासु आपदासु बहिगामतो अन्तोगामं पविसितुं वट्टति. सेसमेत्थ उत्तानमेव.

कथिनसमुट्ठानं – कायवाचतो कायवाचाचित्ततो च समुट्ठाति, किरियाकिरियं, नोसञ्ञाविमोक्खं, अचित्तकं, पण्णत्तिवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, तिचित्तं, तिवेदनन्ति.

विकालगामप्पविसनसिक्खापदं ततियं.