२. उय्योजनसिक्खापदवण्णना

२७४. दुतियसिक्खापदे – पटिक्कमनेपीति आसनसालायम्पि. भत्तविस्सग्गन्ति भत्तकिच्चं. न सम्भावेसीति न पापुणि.

२७६. अनाचारन्ति वुत्तावसेसं कायवचीद्वारवीतिक्कमं. दस्सनूपचारं वा सवनूपचारं वा विजहन्तस्साति एत्थ यदि ठितो वा निसिन्नो वा उय्योजेति; यो उय्योजितो, सो विजहति, तस्स च आपत्ति नाम नत्थि. तस्मिं पन विजहन्तेपि अत्थतो इतरेन विजहितमेव होति. तस्मा यो उय्योजेति, तस्सेवायं आपत्ति. तत्थ सचे उपचारब्भन्तरे एको पादो होति, दुक्कटं. सीमातिक्कमे पाचित्तियं. एत्थ च दस्सनूपचारस्स अब्भोकासे द्वादसहत्थप्पमाणं, तथा सवनूपचारस्स. सचे पन अन्तरा कुट्टद्वारपाकारादयो होन्ति, तेहि अन्तरितभावो दस्सनूपचारातिक्कमो, तस्स वसेन आपत्ति वेदितब्बा. न अञ्ञो कोचि पच्चयो होतीति ठपेत्वा वुत्तप्पकारमनाचारं अञ्ञं किञ्चि कारणं न होति.

२७७. कलिसासनं आरोपेतीति ‘‘कली’’ति कोधो; तस्स सासनं आरोपेति; कोधस्स आणं आरोपेति; कोधवसेन ठाननिसज्जादीसु दोसं दस्सेत्वा ‘‘पस्सथ भो इमस्स ठानं, निसज्जं आलोकितं विलोकितं खाणुको विय तिट्ठति, सुनखो विय निसीदति, मक्कटो विय इतो चितो च विलोकेती’’ति एवं अमनापवचनं वदति ‘‘अप्पेव नाम इमिनापि उब्बाळ्हो पक्कमेय्या’’ति. सेसं उत्तानमेव.

तिसमुट्ठानं – कायचित्ततो वाचाचित्ततो कायवाचाचित्ततो च समुट्ठाति, किरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, लोकवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, अकुसलचित्तं, तिवेदनन्ति.

उय्योजनसिक्खापदं दुतियं.