६. चीवरसिब्बनसिक्खापदवण्णना

१७५. छट्ठसिक्खापदे – उदायीति लाळुदायी. पट्ठोति पटिबलो, निपुणो चेव समत्थो चाति वुत्तं होति. अञ्ञतरा भिक्खुनीति तस्सेव पुराणदुतियिका. पटिभानचित्तन्ति अत्तनो पटिभानेन कतचित्तं, सो किर चीवरं रजित्वा तस्स मज्झे नानावण्णेहि विप्पकतमेथुनं इत्थिपुरिसरूपमकासि. तेन वुत्तं – ‘‘मज्झे पटिभानचित्तं वुट्ठापेत्वा’’ति. यथासंहटन्ति यथासंहरितमेव.

१७६. चीवरन्ति यं निवासितुं वा पारुपितुं वा सक्का होति, एवञ्हि महापच्चरियादीसु वुत्तं. सयं सिब्बतीति एत्थ सिब्बिस्सामीति विचारेन्तस्सापि छिन्दन्तस्सापि दुक्कटं, सिब्बन्तस्स पन पाचित्तियं. आरापथे आरापथेति सूचिं पवेसेत्वा पवेसेत्वा नीहरणे. सचे पन सकलसूचिं अनीहरन्तो दीघसुत्तप्पवेसनत्थं सतक्खत्तुम्पि विज्झित्वा नीहरति, एकमेव पाचित्तियं. सकिं आणत्तोति सकिं ‘‘चीवरं सिब्बा’’ति वुत्तो. बहुकम्पि सिब्बतीति सचेपि सब्बं सूचिकम्मं परियोसापेत्वा चीवरं निट्ठापेति, एकमेव पाचित्तियं. अथ पन ‘‘इमस्मिं चीवरे कत्तब्बकम्मं तव भारो’’ति वुत्तो करोति, आणत्तस्स आरापथे आरापथे एकमेकं पाचित्तियं, आणापकस्स एकवाचाय सम्बहुलानिपि. पुनप्पुनं आणत्तियं पन वत्तब्बमेव नत्थि.

येपि सचे आचरियुपज्झायेसु अत्तनो ञातिकानं चीवरं सिब्बन्तेसु तेसं निस्सितका ‘‘आचरियुपज्झायवत्तं वा कथिनवत्तं वा करोमा’’ति सिब्बन्ति, तेसम्पि आरापथगणनाय आपत्तियो. आचरियुपज्झाया अत्तनो ञातिकानं चीवरं अन्तेवासिकेहि सिब्बापेन्ति, आचरियुपज्झायानं दुक्कटं, अन्तेवासिकानं पाचित्तियं. अन्तेवासिका अत्तनो ञातिकानं आचरियुपज्झायेहि सिब्बापेन्ति, तत्रापि एसेव नयो. अन्तेवासिकानम्पि आचरियुपज्झायानम्पि ञातिकाय चीवरं होति, आचरियुपज्झाया पन अन्तेवासिके वञ्चेत्वा सिब्बापेन्ति, उभिन्नम्पि दुक्कटं. कस्मा? अन्तेवासिकानं अञ्ञातिकसञ्ञाय सिब्बितत्ता, इतरेसं अकप्पिये नियोजितत्ता. तस्मा ‘‘इदं ते मातु चीवरं, इदं भगिनिया’’ति आचिक्खित्वा सिब्बापेतब्बं.

१७९. अञ्ञं परिक्खारन्ति यंकिञ्चि उपाहनत्थविकादिं. सेसं उत्तानमेव. छसमुट्ठानं – किरियं, नोसञ्ञाविमोक्खं, अचित्तकं, पण्णत्तिवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, तिचित्तं, तिवेदनन्ति.

चीवरसिब्बनसिक्खापदं छट्ठं.