१-४. पठमपुब्बेसम्बोधसुत्तादिवण्णना
१३-१६. यमकवग्गस्स पठमदुतियेसु अज्झत्तिकानन्ति अज्झत्तज्झत्तवसेन अज्झत्तिकानं. सो पन नेसं अज्झत्तिकभावो छन्दरागस्स अधिमत्तबलवताय वेदितब्बो. मनुस्सानञ्हि अन्तोघरं विय छ अज्झत्तिकायतनानि, घरूपचारं विय छ बाहिरायतनानि. यथा नेसं पुत्तदारधनधञ्ञपुण्णे अन्तोघरे छन्दरागो अधिमत्तबलवा होति, तत्थ कस्सचि पविसितुं न देन्ति, अप्पमत्तेन भाजनसद्दमत्तेनापि ‘‘किं एत’’न्ति? वत्तारो भवन्ति. एवमेवं छसु अज्झत्तिकेसु आयतनेसु अधिमत्तबलवछन्दरागोति. इति इमाय छन्दरागबलवताय तानि ‘‘अज्झत्तिकानी’’ति वुत्तानि. घरूपचारे पन नो तथा बलवा होति, तत्थ चरन्ते मनुस्सेपि चतुप्पदानिपि न सहसा निवारेन्ति. किञ्चापि न निवारेन्ति, अनिच्छन्ता पन पसुपच्छिमत्तम्पि गहितुं न देन्ति. इति नेसं तत्थ न अधिमत्तबलवछन्दरागो होति. रूपादीसुपि तथेव न अधिमत्तबलवछन्दरागो, तस्मा तानि ‘‘बाहिरानी’’ति वुत्तानि. वित्थारतो पन अज्झत्तिकबाहिरकथा विसुद्धिमग्गे वुत्ताव. सेसं द्वीसुपि सुत्तेसु हेट्ठा वुत्तनयमेव. तथा ततियचतुत्थेसु.