६. घोसितसुत्तवण्णना

१२९. छट्ठे रूपा च मनापाति रूपा च मनापा संविज्जन्ति. चक्खुविञ्ञाणञ्चाति चक्खुविञ्ञाणञ्च संविज्जति. सुखवेदनियं फस्सन्ति चक्खुविञ्ञाणसम्पयुत्तं उपनिस्सयवसेन जवनकाले सुखवेदनाय पच्चयभूतं फस्सं. सुखा वेदनाति एकं फस्सं पटिच्च जवनवसेन सुखवेदना उप्पज्जति. सेसपदेसुपि एसेव नयो.

इति इमस्मिं सुत्ते तेवीसति धातुयो कथिता. कथं? एत्थ हि चक्खुपसादो चक्खुधातु, तस्स आरम्मणं रूपधातु, चक्खुविञ्ञाणं विञ्ञाणधातु, चक्खुविञ्ञाणधातुया सहजाता तयो खन्धा धम्मधातु, एवं पञ्चसु द्वारेसु चतुन्नं चतुन्नं वसेन वीसति. मनोद्वारे ‘‘मनोधातू’’ति आवज्जनचित्तं गहितं, आरम्मणञ्चेव हदयवत्थु च धम्मधातु, वत्थुनिस्सितं मनोविञ्ञाणधातूति एवं तेवीसति होन्ति. एवं तेवीसतिया धातूनं वसेन धातुनानत्तं वुत्तं भगवताति दस्सेति.