६. अस्सजिसुत्तवण्णना

८८. छट्ठे कस्सपकारामेति कस्सपसेट्ठिना कारिते आरामे. कायसङ्खारेति अस्सासपस्सासे. सो हि ते चतुत्थज्झानेन पस्सम्भित्वा पस्सम्भित्वा विहासि. एवं होतीति इदानि तं समाधिं अप्पटिलभन्तस्स एवं होति. नो चस्साहं परिहायामीति कच्चि नु खो अहं सासनतो न परिहायामि? तस्स किर आबाधदोसेन अप्पितप्पिता समापत्ति परिहायि, तस्मा एवं चिन्तेसि. समाधिसारका समाधिसामञ्ञाति समाधिंयेव सारञ्च सामञ्ञञ्च मञ्ञन्ति. मय्हं पन सासने न एतं सारं, विपस्सनामग्गफलानि सारं. सो त्वं समाधितो परिहायन्तो कस्मा चिन्तेसि ‘‘सासनतो परिहायामी’’ति. एवं थेरं अस्सासेत्वा इदानिस्स तिपरिवट्टं धम्मदेसनं आरभन्तो तं किं मञ्ञसीतिआदिमाह. अथस्स तिपरिवट्टदेसनावसाने अरहत्तं पत्तस्स सततविहारं दस्सेन्तो सो सुखं चे वेदनं वेदयतीतिआदिमाह. तत्थ अनभिनन्दिताति पजानातीति सुखवेदनाय ताव अभिनन्दना होतु, दुक्खवेदनाय कथं होतीति? दुक्खं पत्वा सुखं पत्थेति, यदग्गेन सुखं पत्थेति, तदग्गेन दुक्खं पत्थेतियेव. सुखविपरिणामेन हि दुक्खं आगतमेव होतीति एवं दुक्खे अभिनन्दना वेदितब्बा. सेसं पुब्बे वुत्तनयमेवाति. छट्ठं.