२. तिस्ससुत्तवण्णना
८४. दुतिये मधुरकजातो वियाति सञ्जातगरुभावो विय अकम्मञ्ञो. दिसापि मेति अयं पुरत्थिमा अयं दक्खिणाति एवं दिसापि मय्हं न पक्खायन्ति, न पाकटा होन्तीति वदति. धम्मापि मं न पटिभन्तीति परियत्तिधम्मापि मय्हं न उपट्ठहन्ति, उग्गहितं सज्झायितं न दिस्सतीति वदति. विचिकिच्छाति नो महाविचिकिच्छा. न हि तस्स ‘‘सासनं निय्यानिकं नु खो, न नु खो’’ति विमति उप्पज्जति. एवं पनस्स होति ‘‘सक्खिस्सामि नु खो समणधम्मं कातुं, उदाहु पत्तचीवरधारणमत्तमेव करिस्सामी’’ति.
कामानमेतं अधिवचनन्ति यथा हि निन्नं पल्ललं ओलोकेन्तस्स दस्सनरामणेय्यकमत्तं अत्थि, यो पनेत्थ ओतरति, तं चण्डमीनाकुलताय आकड्ढित्वा अनयब्यसनं पापेति, एवमेवं पञ्चसु कामगुणेसु चक्खुद्वारादीनं आरम्मणे रामणेय्यकमत्तं अत्थि, यो पनेत्थ गेधं आपज्जति, तं आकड्ढित्वा निरयादीसु एव पक्खिपन्ति. अप्पस्सादा हि कामा बहुदुक्खा बहुपायासा, आदीनवो एत्थ भिय्योति इमं अत्थवसं पटिच्च ‘‘कामानमेतं अधिवचन’’न्ति वुत्तं. अहमनुग्गहेनाति अहं धम्मामिसानुग्गहेहि अनुग्गण्हामि. अभिनन्दीति सम्पटिच्छि. न केवलञ्च अभिनन्दि, इमं पन सत्थु सन्तिका अस्सासं लभित्वा घटेन्तो वायमन्तो कतिपाहेन अरहत्ते पतिट्ठासि. दुतियं.