५. सत्तट्ठानसुत्तवण्णना

५७. पञ्चमे सत्तट्ठानकुसलोति सत्तसु ओकासेसु छेको. वुसितवाति वुसितवासो. उत्तमपुरिसोति सेट्ठपुरिसो. सेसमेत्थ वुत्तनयेनेव वेदितब्बं. इदं पन सुत्तं उस्सदनन्दियञ्चेव पलोभनीयञ्चाति वेदितब्बं. यथा हि राजा विजितसङ्गामो सङ्गामे विजयिनो योधे उच्चट्ठाने ठपेत्वा तेसं सक्कारं करोति. किं कारणा? एतेसं सक्कारं दिस्वा सेसापि सूरा भवितुं मञ्ञिस्सन्तीति, एवमेव भगवा अप्पमेय्यं कालं पारमियो पूरेत्वा महाबोधिमण्डे किलेसमारविजयं कत्वा सब्बञ्ञुतं पत्तो सावत्थियं जेतवनमहाविहारे निसीदित्वा इमं सुत्तं देसेन्तो खीणासवे उक्खिपित्वा थोमेसि वण्णेसि. किं कारणा? एवं अवसेसा सेक्खपुग्गला अरहत्तफलं पत्तब्बं मञ्ञिस्सन्तीति. एवमेतं सुत्तं खीणासवानं उक्खिपित्वा पसंसितत्ता उस्सदनन्दियं, सेक्खानं पलोभितत्ता पलोभनीयन्ति वेदितब्बं.

एवं खो, भिक्खवे, भिक्खु सत्तट्ठानकुसलो होतीति एत्तावता चेत्थ मग्गफलपच्चवेक्खणवसेन देसनं निट्ठपेत्वापि पुन कथञ्च, भिक्खवे, भिक्खु तिविधूपपरिक्खी होतीति इदं ‘‘खीणासवो यस्मिं आरम्मणे सततविहारेन विहरति, तं सत्तो वा पुग्गलो वा न होति, धातुआदिमत्तमेव पन होती’’ति एवं खीणासवस्स सततविहारञ्च, ‘‘इमेसु धम्मेसु कम्मं कत्वा अयं आगतो’’ति आगमनीयपटिपदञ्च दस्सेतुं वुत्तं. तत्थ धातुसो उपपरिक्खतीति धातुसभावेन पस्सति ओलोकेति. सेसपदद्वयेपि एसेव नयो. पञ्चमं.