७. तरुणरुक्खसुत्तवण्णना
५७-५९. सत्तमे तरुणोति अजातफलो. पलिमज्जेय्याति सोधेय्य. पंसुं ददेय्याति थद्धफरुसपंसुं हरित्वा मुदुगोमयचुण्णमिस्सं मधुरपंसुं पक्खिपेय्य. वुद्धिन्ति वुद्धिं आपज्जित्वा पुप्फूपगो पुप्फं, फलूपगो फलं गण्हेय्य. इदं पनेत्थ ओपम्मसंसन्दनं – तरुणरुक्खो विय हि तेभूमकवट्टं, रुक्खजग्गको पुरिसो विय वट्टनिस्सितो पुथुज्जनो, मूलफलसन्तानादीनि विय तीहि द्वारेहि कुसलाकुसलकम्मायूहनं, रुक्खस्स वुड्ढिआपज्जनं विय पुथुज्जनस्स तीहि द्वारेहि कम्मं आयूहतो अपरापरं वट्टप्पवत्ति. विवट्टं वुत्तनयेनेव वेदितब्बं. अट्ठमनवमानि उत्तानत्थानेव. सत्तमादीनि.