३. सकलिकसुत्तवण्णना

१४९. ततिये मन्दिया नूति मन्दभावेन मोमूहभावेन. उदाहु कावेय्यमत्तोति उदाहु यथा कवि कब्बं चिन्तेन्तो तेन कब्बकरणेन मत्तो सयति, एवं सयसि. सम्पचुराति बहवो. किमिदं सोप्पसे वाति कस्मा इदं सोप्पं सोप्पसियेव? अत्थं समेच्चाति अत्थं समागन्त्वा पापुणित्वा. मय्हं हि असङ्गहो नाम सङ्गहविपन्नो वा अत्थो नत्थि. सल्लन्ति तिखिणं सत्तिसल्लं. जग्गं न सङ्केति यथा एकच्चो सीहपथादीसु जग्गन्तो सङ्कति, तथा अहं जग्गन्तोपि न सङ्कामि. नपि भेमि सोत्तुन्ति यथा एकच्चो सीहपथादीसुयेव सुपितुं भायति, एवं अहं सुपितुम्पि न भायामि. नानुतपन्ति मामन्ति यथा आचरियस्स वा अन्तेवासिकस्स वा अफासुके जाते उद्देसपरिपुच्छाय ठितत्ता अन्तेवासिं रत्तिन्दिवा अतिक्कमन्ता अनुतपन्ति, एवं मं नानुतपन्ति. न हि मय्हं किञ्चि अपरिनिट्ठितकम्मं नाम अत्थि. तेनेवाह हानिं न पस्सामि कुहिञ्चि लोकेति. ततियं.