६. कुलावकसुत्तवण्णना

२५२. छट्ठे अज्झभासीति तस्स किर सिम्बलिवनाभिमुखस्स जातस्स रथसद्दो च आजानीयसद्दो धजसद्दो च समन्ता असनिपातसद्दो विय अहोसि. तं सुत्वा सिम्बलिवने बलवसुपण्णा पलायिंसु, जराजिण्णा चेव रोगदुब्बला च असञ्जातपक्खपोतका च पलायितुं असक्कोन्ता, मरणभयेन तज्जिता एकप्पहारेनेव महाविरवं विरविंसु. सक्को तं सुत्वा ‘‘कस्स सद्दो, ताता’’ति? मातलिं पुच्छि. रथसद्दं, ते देव, सुत्वा सुपण्णा पलायितुं असक्कोन्ता विरवन्तीति. तं सुत्वा करुणासमावज्जितहदयो अभासि. ईसामुखेनाति रथस्स ईसामुखेन. यथा कुलावके ईसामुखं न सञ्चुण्णेति, एवं इमिना ईसामुखेन ते परिवज्जय. सो हि रथो पुञ्ञपच्चयनिब्बत्तो चक्कवाळपब्बतेपि सिनेरुम्हिपि सम्मुखीभूते विनिविज्झित्वाव गच्छति न सज्जति, आकासगतसदिसेनेव गच्छति. सचे तेन सिम्बलिवनेन गतो भवेय्य, यथा महासकटे कदलिवनमज्झेन वा एरण्डवनमज्झेन वा गच्छन्ते सब्बवनं विभग्गं निम्मथितं होति, एवं तम्पि सिम्बलिवनं भवेय्य. छट्ठं.