१०. समुद्दकसुत्तवण्णना

२५६. दसमे समुद्दतीरे पण्णकुटीसूति चक्कवाळमहासमुद्दपिट्ठियं रजतपट्टवण्णे वालुकपुळिने वुत्तप्पकारासु पण्णसालासु वसन्ति. सियापि नोति सियापि अम्हाकं. अभयदक्खिणं याचेय्यामाति अभयदानं याचेय्याम. येभुय्येन किर देवासुरसङ्गामो महासमुद्दपिट्ठे होति. असुरानं न सब्बकालं जयो होति, बहुवारे पराजयोव होति. ते देवेहि पराजिता पलायन्ता इसीनं अस्समपदेन गच्छन्ता ‘‘सक्को इमेहि सद्धिं मन्तेत्वा अम्हे नासेति, गण्हथ पुत्तहताय पुत्ते’’ति कुपिता अस्समपदे पानीयघटचङ्कमनसालादीनि विद्धंसेन्ति. इसयो अरञ्ञतो फलाफलं आदाय आगता नं दिस्वा पुन दुक्खेन पटिपाकतिकं करोन्ति. तेपि पुनप्पुनं तथेव विनासेन्ति. तस्मा ‘‘इदानि तेसं सङ्गामो पच्चुपट्ठितो’’ति सुत्वा एवं चिन्तयिंसु.

कामंकरोति इच्छितकरो. भयस्स अभयस्स वाति भयं वा अभयं वा. इदं वुत्तं होति – सचे त्वं अभयं दातुकामो, अभयं दातुं पहोसि. सचे भयं दातुकामो. भयं दातुं पहोसि. अम्हाकं पन अभयदानं देहीति. दुट्ठानन्ति विरुद्धानं. पवुत्तन्ति खेत्ते पतिट्ठापितं.

तिक्खत्तुं उब्बिज्जीति सायमासभत्तं भुञ्जित्वा सयनं अभिरुय्ह निपन्नो निद्दाय ओक्कन्तमत्ताय समन्ता ठत्वा सत्तिसतेन पहटो विय विरवन्तो उट्ठहति, दसयोजनसहस्सं असुरभवनं ‘‘किमिद’’न्ति सङ्खोभं आपज्जति. अथ नं आगन्त्वा ‘‘किमिद’’न्ति पुच्छन्ति. सो ‘‘न किञ्ची’’ति वदति. दुतिययामादीसुपि एसेव नयो. इति असुरानं ‘‘मा भायि, महाराजा’’ति तं अस्सासेन्तानंयेव अरुणं उग्गच्छति. एवमस्स ततो पट्ठाय गेलञ्ञजातं चित्तं वेपति. तेनेव चस्स ‘‘वेपचित्ती’’ति अपरं नामं उदपादीति. दसमं.

पठमो वग्गो.