१०. दुतियपज्जुन्नधीतुसुत्तवण्णना
४०. दसमे धम्मञ्चाति च सद्देन सङ्घञ्च, इति तीणि रतनानि नमस्समाना इधागताति वदति. अत्थवतीति, अत्थवतियो. बहुनापि खो तन्ति यं धम्मं सा अभासि, तं धम्मं बहुनापि परियायेन अहं विभजेय्यं. तादिसो धम्मोति, तादिसो हि अयं भगवा धम्मो, तंसण्ठितो तप्पटिभागो बहूहि परियायेहि विभजितब्बयुत्तकोति दस्सेति. लपयिस्सामीति, कथयिस्सामि. यावता मे मनसा परियत्तन्ति यत्तकं मया मनसा परियापुटं, तस्सत्थं दिवसं अवत्वा मधुपटलं पीळेन्ती विय मुहुत्तेनेव संखित्तेन कथेस्सामि. सेसं उत्तानमेवाति. दसमं.
सतुल्लपकायिकवग्गो चतुत्थो.