२. दुतियपीठविमानवण्णना

पीठं ते वेळुरियमयन्ति दुतियपीठविमानं. तस्स अट्ठुप्पत्ति च अत्थवण्णना च पठमे वुत्तनयेनेव वेदितब्बा. अयं पन विसेसो – सावत्थिवासिनी किर एका इत्थी अत्तनो गेहं पिण्डाय पविट्ठं एकं थेरं पस्सित्वा पसन्नचित्ता तस्स आसनं देन्ती अत्तनो पीठं उपरि नीलवत्थेन अत्थरित्वा अदासि. तेन तस्सा देवलोके निब्बत्ताय वेळुरियमयं पल्लङ्कविमानं निब्बत्तं. तेन वुत्तं –

८. ‘‘पीठं ते वेळुरियमयं उळारं, मनोजवं गच्छति येनकामं;

अलङ्कते मल्यधरे सुवत्थे, ओभाससि विज्जुरिवब्भ कूटं.

९. ‘‘केन तेतादिसो वण्णो, केन ते इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च ते भोगा, ये केचि मनसो पिया.

१०. ‘‘पुच्छामि तं देवि महानुभावे, मनुस्सभूता किमकासि पुञ्ञं;

केनासि एवं जलितानुभावा, वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति.

११. ‘‘सा देवता अत्तमना, मोग्गल्लानेन पुच्छिता;

पञ्हं पुट्ठा वियाकासि, यस्स कम्मस्सिदं फलं’’.

१२. ‘‘अहं मनुस्सेसु मनुस्सभूता, अब्भागतानासनकं अदासिं;

अभिवादयिं अञ्जलिकं अकासिं, यथानुभावञ्च अदासि दानं.

१३. ‘‘तेन मेतादिसो वण्णो, तेन मे इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च मे भोगा, ये केचि मनसो पिया.

१४. ‘‘अक्खामि ते भिक्खु महानुभाव, मनुस्सभूता यमकासि पुञ्ञं;

तेनम्हि एवं जलितानुभावा, वण्णो च मे सब्बदिसा पभासती’’ति.

८. तत्थ वेळुरियमयन्ति वेळुरियमणिमयं. वेळुरियमणि नाम विळूरपब्बतस्स विळूरगामस्स च अविदूरे उप्पज्जनकमणि. तस्स किर विळूरगामट्ठाने आकरो, विळूरस्स पन अविदूरे भवत्ता वेळुरियन्तेव पञ्ञायित्थ. तंसदिसवण्णनिभताय देवलोकेपिस्स तथेव नामं जातं यथा तं मनुस्सलोके लद्धनामवसेनेव देवलोके देवपुत्तानं. तं पन मयूरगीववण्णं वा होति, वायसपत्तवण्णं वा, सिनिद्धवेणुपत्तवण्णं वा. इध पन मयूरगीववण्णं वेदितब्बं. सेसं सब्बं पठमपीठविमाने वुत्तसदिसमेवाति.

दुतियपीठविमानवण्णना निट्ठिता.