१४. दुतियसुणिसाविमानवण्णना

अभिक्कन्तेन वण्णेनाति दुतियसुणिसाविमानं. एत्थ पन अपुब्बं नत्थि, अट्ठुप्पत्तियं कुम्मासदानमेव विसेसो. तेन वुत्तं –

११६. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन, या त्वं तिट्ठसि देवते;

ओभासेन्ती दिसा सब्बा, ओसधी विय तारका.

११७. ‘‘केन तेतादिसो वण्णो, केन ते इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च ते भोगा, ये केचि मनसो पिया.

११८. ‘‘पुच्छामि तं देवि महानुभावे, मनुस्सभूता किमकासि पुञ्ञं;

केनासि एवं जलितानुभावा, वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति.

११९. ‘‘सा देवता अत्तमना, मोग्गल्लानेन पुच्छिता;

पञ्हं पुट्ठा वियाकासि, यस्स कम्मस्सिदं फलं’’.

१२०. ‘‘अहं मनुस्सेसु मनुस्सभूता, सुणिसा अहोसिं ससुरस्स गेहे.

१२१. ‘‘अद्दसं विरजं भिक्खुं, विप्पसन्नमनाविलं;

तस्स अदासहं भागं, पसन्ना सेहि पाणिभि;

कुम्मासपिण्डं दत्वान, मोदामि नन्दने वने.

१२२. ‘‘तेन मेतादिसो वण्णो, तेन मे इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च मे भोगा, ये केचि मनसो पिया.

१२३. ‘‘अक्खामि ते भिक्खु महानुभाव, मनुस्सभूता यमकासि पुञ्ञं;

तेनम्हि एवं जलितानुभावा, वण्णो च मे सब्बदिसा पभासती’’ति.

१२१. तत्थ भागन्ति कुम्मासकोट्ठासं. तेनाह ‘‘कुम्मासपिण्डं दत्वाना’’ति. कुम्मासोति च यवकुम्मासो वुत्तो. सेसं वुत्तनयमेव.

दुतियसुणिसाविमानवण्णना निट्ठिता.