१२. दुतियपतिब्बताविमानवण्णना

वेळुरियथम्भन्ति दुतियपतिब्बताविमानं. तस्स का उप्पत्ति? सावत्थियं किर अञ्ञतरा उपासिका पतिब्बता हुत्वा सद्धा पसन्ना पञ्च सीलानि सुविसुद्धानि कत्वा रक्खि, यथाविभवञ्च दानानि अदासि, सा कालं कत्वा तावतिंसभवने उप्पज्जि. सेसं हेट्ठा वुत्तनयमेव.

१०१. ‘‘वेळुरियथम्भं रुचिरं पभस्सरं, विमानमारुय्ह अनेकचित्तं;

तत्थच्छसि देवि महानुभावे, उच्चावचा इद्धि विकुब्बमाना;

इमा च ते अच्छरायो समन्ततो, नच्चन्ति गायन्ति पमोदयन्ति च.

१०२. ‘‘देविद्धिपत्तासि महानुभावे,

मनुस्सभूता किमकासि पुञ्ञं;

केनासि एवं जलितानुभावा,

वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति. – पुच्छि;

१०३. ‘‘सा देवता अत्तमना, मोग्गल्लानेन पुच्छिता;

पञ्हं पुट्ठा वियाकासि, यस्स कम्मस्सिदं फलं’’.

१०४. ‘‘अहं मनुस्सेसु मनुस्सभूता, उपासिका चक्खुमतो अहोसिं;

पाणातिपाता विरता अहोसिं, लोके अदिन्नं परिवज्जयिस्सं.

१०५. ‘‘अमज्जपा नो च मुसा अभाणिं, सकेन सामिना अहोसिं तुट्ठा;

अन्नञ्च पानञ्च पसन्नचित्ता, सक्कच्च दानं विपुलं अदासिं.

१०६. ‘‘तेन मेतादिसो वण्णो, तेन मे इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च मे भोगा, ये केचि मनसो पिया.

१०७. ‘‘अक्खामि ते भिक्खु महानुभाव,

मनुस्सभूता यमकासि पुञ्ञं;

तेनम्हि एवं जलितानुभावा,

वण्णो च मे सब्बदिसा पभासती’’ति. – विस्सज्जेसि;

१०१. तत्थ वेळुरियथम्भन्ति वेळुरियमणिमयथम्भं. रुचिरन्ति रमणीयं. पभस्सरन्ति अतिविय भासुरं. उच्चावचाति उच्चा च अवचा च, विविधाति अत्थो.

१०४-५. उपासिकाति सरणगमनेन उपासिकालक्खणे ठिता. वुत्तञ्हि –

‘‘यतो खो, महानाम, अरियसावको बुद्धं सरणं गतो होति, धम्मं सरणं गतो होति, सङ्घं सरणं गतो होति, एत्तावता खो, महानाम, अरियसावको उपासको होती’’ति (सं. नि. ५.१०३३).

चक्खुमतोति पञ्चहि चक्खूहि चक्खुमतो बुद्धस्स भगवतो. एवं उपासिकाभावकित्तनेन आसयसुद्धिं दस्सेत्वा पयोगसुद्धिं दस्सेतुं ‘‘पाणातिपाता विरता’’तिआदि वुत्तं. तत्थ सकेन सामिना अहोसिं तुट्ठाति मिच्छाचारावेरमणिमाह. सेसं हेट्ठा वुत्तसदिसमेव.

दुतियपतिब्बताविमानवण्णना निट्ठिता.