६. मेत्तिकाथेरीगाथावण्णना

किञ्चापि खोम्हि दुक्खितातिआदिका मेत्तिकाय थेरिया गाथा. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारा तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयं पुञ्ञं उपचिनन्ती सिद्धत्थस्स भगवतो काले गहपतिकुले निब्बत्तित्वा विञ्ञुतं पत्वा सत्थु चेतिये रतनेन पटिमण्डिताय मेखलाय पूजं अकासि. सा तेन पुञ्ञकम्मेन देवमनुस्सेसु संसरन्ती इमस्मिं बुद्धुप्पादे राजगहे ब्राह्मणमहासालकुले निब्बत्ति. सेसं अनन्तरे वुत्तसदिसं. अयं पन पटिभागकूटं अभिरुहित्वा समणधम्मं करोन्ती विपस्सनं वड्ढेत्वा सह पटिसम्भिदाहि अरहत्तं पापुणि. तेन वुत्तं अपदाने (अप. थेरी २.१.२०-२५) –

‘‘सिद्धत्थस्स भगवतो, थूपकारापिका अहुं;

मेखलिका मया दिन्ना, नवकम्माय सत्थुनो.

‘‘निट्ठिते च महाथूपे, मेखलं पुनदासहं;

लोकनाथस्स मुनिनो, पसन्ना सेहि पाणिभि.

‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं मेखलमदं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, थूपकारस्सिदं फलं.

‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… कतं बुद्धस्स सासन’’न्ति.

अरहत्तं पन पत्वा अत्तनो पटिपत्तिं पच्चवेक्खित्वा उदानवसेन –

२९. ‘‘किञ्चापि खोम्हि दुक्खिता, दुब्बला गतयोब्बना;

दण्डमोलुब्भ गच्छामि, पब्बतं अभिरूहिय.

३०. ‘‘निक्खिपित्वान सङ्घाटिं, पत्तकञ्च निकुज्जिय;

निसिन्ना चम्हि सेलम्हि, अथ चित्तं विमुच्चि मे;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासन’’न्ति. –

इमा द्वे गाथा अभासि.

तत्थ दुक्खिताति रोगाभिभवेन दुक्खिता सञ्जातदुक्खा दुक्खप्पत्ता. दुब्बलाति ताय चेव दुक्खप्पत्तिया, जराजिण्णताय च बलविरहिता. तेनाह ‘‘गतयोब्बना’’ति, अद्धगताति अत्थो.

अथ चित्तं विमुच्चि मेति सेलम्हि पासाणे निसिन्ना चम्हि, अथ तदनन्तरं वीरियसमताय सम्मदेव योजितत्ता मग्गपटिपाटिया सब्बेहिपि आसवेहि मम चित्तं विमुच्चि. सेसं वुत्तनयमेव.

मेत्तिकाथेरीगाथावण्णना निट्ठिता.