१६. वुड्ढपब्बजितसुमनाथेरीगाथावण्णना
सुखं त्वं वुड्ढिके सेहीति सुमनाय वुड्ढपब्बजिताय गाथा. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारा तत्थ तत्थ भवे कुसलं उपचिनित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे सावत्थियं महाकोसलरञ्ञो भगिनी हुत्वा निब्बत्ति. सा सत्थारा रञ्ञो पसेनदिस्स कोसलस्स ‘‘चत्तारो खो मे, महाराज, दहराति न उञ्ञातब्बा’’तिआदिना (सं. नि. १.११२) देसितं धम्मं सुत्वा लद्धप्पसादा सरणेसु च सीलेसु च पतिट्ठाय पब्बजितुकामापि ‘‘अय्यिकं पटिजग्गिस्सामी’’ति चिरकालं वीतिनामेत्वा अपरभागे अय्यिकाय कालङ्कताय रञ्ञा सद्धिं महग्घानि अत्थरणपावुरणानि गाहापेत्वा विहारं गन्त्वा सङ्घस्स दापेत्वा सत्थु सन्तिके धम्मं सुत्वा अनागामिफले पतिट्ठिता पब्बज्जं याचि. सत्था तस्सा ञाणपरिपाकं दिस्वा –
१६. ‘‘सुखं त्वं वुड्ढिके सेहि, कत्वा चोळेन पारुता;
उपसन्तो हि ते रागो, सीतिभूतासि निब्बुता’’ति. –
इमं गाथं अभासि. सा गाथापरियोसाने सह पटिसम्भिदाहि अरहत्तं पत्वा उदानवसेन तमेव गाथं अभासि. इदमेव चस्सा अञ्ञाब्याकरणं अहोसि, सा तावदेव पब्बजि. गाथाय पन वुड्ढिकेति वुड्ढे, वयोवुड्ढेति अत्थो. अयं पन सीलादिगुणेहिपि वुड्ढा, थेरिया वुत्तगाथाय चतुत्थपादे सीतिभूतासि निब्बुताति योजेतब्बं. सेसं वुत्तनयमेव.
वुड्ढपब्बजितसुमनाथेरीगाथावण्णना निट्ठिता.