१६. विमलत्थेरगाथावण्णना

पापमित्तेति आयस्मतो विमलत्थेरस्स गाथा. का उप्पत्ति? अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयं पुञ्ञं उपचिनन्तो पदुमुत्तरस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तित्वा विञ्ञुतं पत्तो सत्थरि परिनिब्बुते साधुकीळनदिवसेसु वीतिवत्तेसु सत्थु सरीरं गहेत्वा उपासकेसु झापनट्ठानं गच्छन्तेसु सत्थु गुणे आवज्जित्वा पसन्नमानसो सुमनपुप्फेहि पूजमकासि. सो तेन पुञ्ञकम्मेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो इमस्मिं बुद्धुप्पादे बाराणसियं ब्राह्मणकुले निब्बत्तित्वा विमलोति लद्धनामो वयप्पत्तो सोममित्तत्थेरं निस्साय सासने पब्बजित्वा तेनेव उस्साहितो विपस्सनं पट्ठपेत्वा नचिरस्सेव अरहत्तं पापुणि. तेन वुत्तं अपदाने (अप. थेर २.४६.५८-६२) –

‘‘नीहरन्ते सरीरम्हि, वज्जमानासु भेरिसु;

पसन्नचित्तो सुमनो, पट्टिपुप्फमपूजयिं.

‘‘सतसहस्सितो कप्पे, यं पुप्फमभिपूजयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, देहपूजायिदं फलं.

‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… कतं बुद्धस्स सासन’’न्ति.

अरहत्तं पन पत्वा अत्तनो सहायस्स भिक्खुस्स ओवादं देन्तो –

२६४. ‘‘पापमित्ते विवज्जेत्वा, भजेय्युत्तमपुग्गलं;

ओवादे चस्स तिट्ठेय्य, पत्थेन्तो अचलं सुखं.

२६५. ‘‘परित्तं दारुमारुय्ह, यथा सीदे महण्णवे;

एवं कुसीतमागम्म, साधुजीवीपि सीदति;

तस्मा तं परिवज्जेय्य, कुसीतं हीनवीरियं.

२६६. ‘‘पविवित्तेहि अरियेहि, पहितत्तेहि झायिभि;

निच्चं आरद्धवीरियेहि, पण्डितेहि सहावसे’’ति. –

तिस्सो गाथा अभासि.

तत्थ पापमित्तेति अकल्याणमित्ते असप्पुरिसे हीनवीरिये. विवज्जेत्वाति तं अभजनवसेन दूरतो वज्जेत्वा. भजेय्युत्तमपुग्गलन्ति सप्पुरिसं पण्डितं कल्याणमित्तं ओवादानुसासनीगहणवसेन सेवेय्य. ओवादे चस्स तिट्ठेय्याति अस्स कल्याणमित्तस्स ओवादे अनुसिट्ठियं यथानुसिट्ठं पटिपज्जनवसेन तिट्ठेय्य. पत्थेन्तोति आकङ्खन्तो. अचलं सुखन्ति निब्बानसुखं फलसुखञ्च. तम्पि हि अकुप्पभावतो ‘‘अचल’’न्ति वुच्चति. सेसं वुत्तत्थमेव.

विमलत्थेरगाथावण्णना निट्ठिता.

तिकनिपातवण्णना निट्ठिता.

पठमो भागो निट्ठितो.