१०. अजितत्थेरगाथावण्णना

मरणे मे भयं नत्थीति आयस्मतो अजितत्थेरस्स गाथा. का उप्पत्ति? सो किर एकनवुते कप्पे विपस्सिं भगवन्तं पस्सित्वा पसन्नचित्तो कपित्थफलं अदासि. ततो परम्पि तं तं पुञ्ञं कत्वा देवमनुस्सेसु संसरन्तो इमस्मिं कप्पे अनुप्पन्ने एव अम्हाकं सत्थरि सावत्थियं महाकोसलरञ्ञो अग्गासनियस्स ब्राह्मणस्स पुत्तो हुत्वा निब्बत्ति. तस्स अजितोति नामं अहोसि. तस्मिञ्च समये सावत्थिवासी बावरी नाम ब्राह्मणो तीहि महापुरिसलक्खणेहि समन्नागतो तिण्णं वेदानं पारगू सावत्थितो निक्खमित्वा तापसपब्बज्जं पब्बजित्वा गोधावरीतीरे कपित्थारामे वसति. अथ अजितो तस्स सन्तिके पब्बजितो अत्थकामाय देवताय चोदितेन बावरिना सत्थु सन्तिकं पेसितो तिस्समेत्तेय्यादीहि सद्धिं भगवन्तं उपसङ्कमित्वा मनसाव पञ्हे पुच्छित्वा तेसु विस्सज्जितेसु पसन्नचित्तो सत्थु सन्तिके पब्बजित्वा कम्मट्ठानं गहेत्वा विपस्सनं वड्ढेत्वा अरहत्तं पापुणि. तेन वुत्तं अपदाने (अप. थेर २.५२.७-११) –

‘‘सुवण्णवण्णं सम्बुद्धं, आहुतीनं पटिग्गहं;

रथियं पटिपज्जन्तं, कपित्थं अददिं फलं.

‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं फलं अददिं ददा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, फलदानस्सिदं फलं.

‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… कतं बुद्धस्स सासन’’न्ति.

अरहत्तं पन पत्तो सीहनादं नदन्तो ‘‘मरणे मे भयं नत्थी’’ति गाथं अभासि.

२०. तत्थ मरणेति मरणनिमित्तं मरणहेतु. मेति मय्हं, भयं नत्थि उच्छिन्नभवमूलताय परिक्खीणजातिकत्ता. अनुच्छिन्नभवमूलानञ्हि ‘‘कीदिसी नु खो मय्हं आयतिं उप्पत्ती’’ति मरणतो भयं भवेय्य. निकन्तीति अपेक्खा तण्हा, सा नत्थि जीविते सुपरिमद्दितसङ्खारताय उपादानक्खन्धानं दुक्खासारकादिभावेन सुट्ठु उपट्ठहनतो. एवंभूतो चाहं सन्देहं सरीरं, सकं वा देहं देहसङ्खातं दुक्खभारं निक्खिपिस्सामि छड्डेस्सामि, निक्खिपन्तो च ‘‘‘इमिना सरीरकेन साधेतब्बं साधितं, इदानि तं एकंसेन छड्डनीयमेवा’ति पञ्ञावेपुल्लप्पत्तिया सम्पजानो सतिवेपुल्लप्पत्तिया पटिस्सतो निक्खिपिस्सामी’’ति. इमं पन गाथं वत्वा थेरो झानं समापज्जित्वा तदनन्तरं परिनिब्बायीति.

अजितत्थेरगाथावण्णना निट्ठिता.

दुतियवग्गवण्णना निट्ठिता.