७. नन्दमाणवसुत्तनिद्देसवण्णना

४६. सत्तमे नन्दसुत्ते – पठमगाथायत्थो – लोके खत्तियादयोजना आजीवकनिगण्ठादिके सन्धाय ‘‘सन्ति लोके मुनयो’’ति वदन्ति. तयिदं कथंसूति किं नु खो ते समापत्तिञाणादिना ञाणेन उपपन्नत्ता ञाणूपपन्नं मुनि नो वदन्ति, एवंविधं नु वदन्ति, उदाहु वे नानप्पकारकेन लूखजीवितसङ्खातेन जीवितेनूपपन्नन्ति.

निद्देसे अट्ठसमापत्तिञाणेन वाति पठमज्झानादिअट्ठसमापत्तिसम्पयुत्तञाणेन वा. पञ्चाभिञ्ञाञाणेन वाति पुब्बेनिवासादिजाननञाणेन वा.

४७. अथस्स भगवा तदुभयम्पि पटिक्खिपित्वा मुनिं दस्सेन्तो ‘‘न दिट्ठिया’’ति गाथमाह.

४८. इदानि ‘‘दिट्ठादीहि सुद्धी’’ति वदन्तानं वादे कङ्खापहानत्थं ‘‘ये केचिमे’’ति पुच्छति. तत्थ अनेकरूपेनाति कोतूहलमङ्गलादिनापि. तत्थ यता चरन्ताति तत्थ सक्कायदिट्ठिया गुत्ता विहरन्ता.

४९. अथस्स तथा सुद्धिअभावं दीपेन्तो भगवा चतुत्थं गाथमाह.

५०. एवं ‘‘नातरिंसू’’ति सुत्वा इदानि यो अतरि, तं सोतुकामो ‘‘ये केचिमे’’ति पुच्छति. अथस्स भगवा ओघतिण्णमुखेन जातिजरातिण्णे दस्सेन्तो छट्ठं गाथमाह.

५१. तत्थ निवुताति ओवुटा परियोनद्धा. ये सीधाति ये सु इध, एत्थ च सु-इति निपातमत्तं. तण्हं परिञ्ञायाति तीहि परिञ्ञाहि तण्हं परिजानित्वा. सेसं सब्बत्थ पुब्बे वुत्तनयत्ता पाकटमेव.

५२. एवं भगवा अरहत्तनिकूटेनेव देसनं निट्ठापेसि, देसनापरियोसाने पन नन्दो भगवतो भासितं अभिनन्दमानो एताभिनन्दामीति गाथमाह. इधापि च पुब्बे वुत्तसदिसो एव धम्माभिसमयो अहोसीति.

सद्धम्मप्पज्जोतिकाय चूळनिद्देस-अट्ठकथाय

नन्दमाणवसुत्तनिद्देसवण्णना निट्ठिता.