८. मोनेय्यसुत्तवण्णना

६७. अट्ठमे मोनेय्यानीति एत्थ इधलोकपरलोकं अत्तहितपरहितञ्च मुनातीति मुनि, कल्याणपुथुज्जनेन सद्धिं सत्त सेक्खा अरहा च. इध पन अरहाव अधिप्पेतो. मुनिनो भावाति मोनेय्यानि, अरहतो कायवचीमनोसमाचारा.

अथ वा मुनिभावकरा मोनेय्यपटिपदाधम्मा मोनेय्यानि. तेसमयं वित्थारो –

‘‘तत्थ कतमं कायमोनेय्यं? तिविधकायदुच्चरितस्स पहानं कायमोनेय्यं, तिविधं कायसुचरितं कायमोनेय्यं, कायारम्मणे ञाणं कायमोनेय्यं, कायपरिञ्ञा कायमोनेय्यं, परिञ्ञासहगतो मग्गो कायमोनेय्यं, कायस्मिं छन्दरागप्पहानं कायमोनेय्यं, कायसङ्खारनिरोधा चतुत्थज्झानसमापत्ति कायमोनेय्यं.

‘‘तत्थ कतमं वचीमोनेय्यं? चतुब्बिधवचीदुच्चरितस्स पहानं वचीमोनेय्यं, चतुब्बिधं वचीसुचरितं, वाचारम्मणे ञाणं, वाचापरिञ्ञा, परिञ्ञासहगतो मग्गो, वाचाय छन्दरागप्पहानं, वचीसङ्खारनिरोधा दुतियज्झानसमापत्ति वचीमोनेय्यं.

‘‘तत्थ कतमं मनोमोनेय्यं? तिविधमनोदुच्चरितस्स पहानं मनोमोनेय्यं, तिविधं मनोसुचरितं, मनारम्मणे ञाणं, मनोपरिञ्ञा, परिञ्ञासहगतो मग्गो, मनस्मिं छन्दरागप्पहानं, चित्तसङ्खारनिरोधा सञ्ञावेदयितनिरोधसमापत्ति मनोमोनेय्य’’न्ति (महानि. १४; चूळनि. मेत्तगूमाणवपुच्छानिद्देस २१).

निन्हातपापकन्ति अग्गमग्गजलेन सुट्ठु विक्खालितपापमलं.

अट्ठमसुत्तवण्णना निट्ठिता.