३९. अङ्गुलिमालत्थेरवत्थु

उसभन्ति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो अङ्गुलिमालत्थेरं आरब्भ कथेसि. वत्थु ‘‘न वे कदरिया देवलोकं वजन्ती’’ति (ध. प. १७७) गाथावण्णनाय वुत्तमेव. वुत्तञ्हि तत्थ –

भिक्खू अङ्गुलिमालं पुच्छिंसु – ‘‘किं नु खो, आवुसो अङ्गुलिमाल, दुट्ठहत्थिं छत्तं धारेत्वा ठितं दिस्वा भायी’’ति? ‘‘न भायिं, आवुसो’’ति. ते सत्थारं उपसङ्कमित्वा आहंसु – ‘‘अङ्गुलिमालो, भन्ते, अञ्ञं ब्याकरोती’’ति. सत्था ‘‘न, भिक्खवे, मम पुत्तो अङ्गुलिमालो भायति. खीणासवउसभानञ्हि अन्तरे जेट्ठकउसभा मम पुत्तसदिसा भिक्खू न भायन्ती’’ति वत्वा इमं गाथमाह –

४२२. ‘‘उसभं पवरं वीरं, महेसिं विजिताविनं;

अनेजं न्हातकं बुद्धं, तमहं ब्रूमि ब्राह्मण’’न्ति.

तस्सत्थो – अच्छम्भितट्ठेन उसभसदिसताय उसभं उत्तमट्ठेन पवरं वीरियसम्पत्तिया वीरं महन्तानं सीलक्खन्धादीनं एसितत्ता महेसिं तिण्णं मारानं विजितत्ता विजिताविनं न्हातकिलेसताय न्हातकं चतुसच्चबुद्धताय बुद्धं तं एवरूपं अहं ब्राह्मणं वदामीति अत्थो.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

अङ्गुलिमालत्थेरवत्थु एकूनचत्तालीसं.