पञ्हसमोधानवण्णना

३४९. इध पन ठत्वा पञ्हा समोधानेतब्बा. इमस्मिञ्हि सुत्ते एककवसेन द्वे पञ्हा कथिता. दुकवसेन सत्तति. तिकवसेन असीतिसतं. चतुक्कवसेन द्वेसतानि. पञ्चकवसेन तिंससतं. छक्कवसेन बात्तिंससतं. सत्तकवसेन अट्ठनवुति. अट्ठकवसेन अट्ठासीति. नवकवसेन चतुपण्णास. दसकवसेन समसट्ठीति एवं सहस्सं चुद्दस पञ्हा कथिता.

इमञ्हि सुत्तन्तं ठपेत्वा तेपिटके बुद्धवचने अञ्ञो सुत्तन्तो एवं बहुपञ्हपटिमण्डितो नत्थि. भगवा इमं सुत्तन्तं आदितो पट्ठाय सकलं सुत्वा चिन्तेसि – ‘‘धम्मसेनापति सारिपुत्तो बुद्धबलं दीपेत्वा अप्पटिवत्तियं सीहनादं नदति. सावकभासितोति वुत्ते ओकप्पना न होति, जिनभासितोति वुत्ते होति, तस्मा जिनभासितं कत्वा देवमनुस्सानं ओकप्पनं इमस्मिं सुत्तन्ते उप्पादेस्सामी’’ति. ततो वुट्ठाय साधुकारं अदासि. तेन वुत्तं ‘‘अथ खो भगवा वुट्ठहित्वा आयस्मन्तं सारिपुत्तं आमन्तेसि, साधु, साधु, सारिपुत्त, साधु खो त्वं सारिपुत्त, भिक्खूनं सङ्गीतिपरियायं अभासी’’ति.

तत्थ सङ्गीतिपरियायन्ति सामग्गिया कारणं. इदं वुत्तं होति – ‘‘साधु, खो त्वं, सारिपुत्त, मम सब्बञ्ञुतञ्ञाणेन संसन्दित्वा भिक्खूनं सामग्गिरसं अभासी’’ति. समनुञ्ञो सत्था अहोसीति अनुमोदनेन समनुञ्ञो अहोसि. एत्तकेन अयं सुत्तन्तो जिनभासितो नाम जातो. देसनापरियोसाने इमं सुत्तन्तं मनसिकरोन्ता ते भिक्खू अरहत्तं पापुणिंसूति.

सुमङ्गलविलासिनिया दीघनिकायट्ठकथाय

सङ्गीतिसुत्तवण्णना निट्ठिता.