आनन्दयाचनकथा

१७८. अलन्ति पटिक्खेपवचनमेतं. बोधिन्ति चतुमग्गञाणपटिवेघं. सद्दहसि त्वन्ति एवं वुत्तभावं तथागतस्स सद्दहसीति वदति. तस्मातिहानन्दाति यस्मा इदं वचनं सद्दहसि, तस्मा तुय्हेवेतं दुक्कटन्ति दस्सेति.

१७९. एकमिदाहन्ति इदं भगवा – ‘‘न केवलं अहं इधेव तं आमन्तेसिं, अञ्ञदापि आमन्तेत्वा ओळारिकं निमित्तं अकासिं, तम्पि तया न पटिविद्धं, तवेवायं अपराधो’’ति एवं सोकविनोदनत्थाय नानप्पकारतो थेरस्सेव दोसारोपनत्थं आरभि.

१८३. पियेहि मनापेहीति मातापिताभाताभगिनिआदिकेहि जातिया नानाभावो, मरणेन विनाभावो, भवेन अञ्ञथाभावो. तं कुतेत्थ लब्भाति तन्ति तस्मा, यस्मा सब्बेहेव पियेहि मनापेहि नानाभावो, तस्मा दस पारमियो पूरेत्वापि, सम्बोधिं पत्वापि, धम्मचक्कं पवत्तेत्वापि, यमकपाटिहारियं दस्सेत्वापि, देवोरोहणं कत्वापि, यं तं जातं भूतं सङ्खतं पलोकधम्मं, तं वत तथागतस्सापि सरीरं मा पलुज्जीति नेतं ठानं विज्जति, रोदन्तेनापि कन्दन्तेनापि न सक्का तं कारणं लद्धुन्ति. पुन पच्चावमिस्सतीति यं चत्तं वन्तं, तं वत पुन पटिखादिस्सतीति अत्थो.

१८४. यथयिदं ब्रह्मचरियन्ति यथा इदं सिक्खात्तयसङ्गहं सासनब्रह्मचरियं. अद्धनियन्ति अद्धानक्खमं. चिरट्ठितिकन्ति चिरप्पवत्तिवसेन चिरट्ठितिकं. चत्तारो सतिपट्ठानातिआदि सब्बं लोकियलोकुत्तरवसेनेव कथितं. एतेसं पन बोधिपक्खियानं धम्मानं विनिच्छयो सब्बाकारेन विसुद्धिमग्गे पटिपदाञाणदस्सनविसुद्धिनिद्देसे वुत्तो. सेसमेत्थ उत्तानमेवाति.

ततियभाणवारवण्णना निट्ठिता.