२. ञाणकथावण्णना

८६३-८६५. इदानि ञाणकथा नाम होति. तत्थ दुविधं ञाणं – लोकियञ्च लोकुत्तरञ्च. लोकियं समापत्तिञाणम्पि होति दानादिवसेन पवत्तं कम्मस्सकतञाणम्पि; लोकुत्तरं सच्चपरिच्छेदकं मग्गञाणम्पि फलञाणम्पि. इमं पन विभागं अकत्वा ‘‘सच्चपरिच्छेदकमेव ञाणं न इतरं, तस्मा नत्थि पुथुज्जनस्स ञाण’’न्ति येसं लद्धि, सेय्यथापि हेतुवादानं, ते सन्धाय पुच्छा सकवादिस्स, पटिञ्ञा इतरस्स. पञ्ञातिआदि ञाणवेवचनदस्सनत्थं वुत्तं. तेनेतं दीपेति – यदि तस्स ञाणं नत्थि, पञ्ञादयोपि नत्थि. अथ पञ्ञादयो अत्थि, ञाणम्पि अत्थि. कस्मा? पञ्ञादीनं ञाणतो अनञ्ञत्ताति. पठमं झानन्तिआदि समापत्तिञाणस्स दस्सनत्थं वुत्तं. दानं ददेय्यातिआदि कम्मस्सकतञाणस्स. दुक्खं परिजानातीति लोकुत्तरमग्गञाणमेव दीपेति, न च लोकुत्तरमेव ञाणन्ति.

ञाणकथावण्णना.