१०. पञ्ञत्तानुयोगवण्णना

६१-६६. इदानि पञ्ञत्तानुयोगो नाम होति. रूपधातुया हि पुग्गलवादी रूपिं पुग्गलं पञ्ञपेति, तथा अरूपधातुया अरूपिं. तस्स तं लद्धिं भिन्दितुं सब्बापि पुच्छा सकवादिस्स, पटिञ्ञा च पटिक्खेपो च इतरस्स. सो हि रूपीति वुत्ते रूपकायसब्भावतो चेव तथारूपाय च पञ्ञत्तिया अत्थिताय पटिजानाति. कामीति वुत्ते वीतरागसब्भावतो चेव तथारूपाय च पञ्ञत्तिया नत्थिताय पटिक्खिपति. अरूपीति वुत्तेपि अरूपक्खन्धसब्भावतो चेव तथारूपाय च पञ्ञत्तिया अत्थिताय पटिजानाति. द्वीसुपि नयेसु सत्तोति पुग्गलस्स वेवचनवसेन वुत्तं.

६७. इदानि यस्मा सो ‘‘काये कायानुपस्सी’’ति आगतट्ठाने अञ्ञो कायो अञ्ञो पुग्गलोति इच्छति, तस्मा तं लद्धिं भिन्दितुं कायोति वा सरीरन्ति वातिआदि सकवादीपुच्छा होति. तत्थ कायं अप्पियं करित्वाति कायं अप्पेतब्बं अल्लीयापेतब्बं एकीभावं उपनेतब्बं अविभजितब्बं कत्वा पुच्छामीति अत्थो. एसेसेति एसो सोयेव. एसे एसेतिपि पाठो. एसो एसोयेवाति अत्थो. एकट्ठेति एकट्ठो. समे समभागे तज्जातेति समो समभागो तज्जातिको. वचनमत्तेयेवेत्थ भेदो. अत्थतो पन कायोव एसोति पुच्छति. परवादी नानत्तं अपस्सन्तो आमन्ताति पटिजानाति. पुग्गलोति वा जीवोति वाति पुच्छायपि एसेव नयो. अञ्ञो कायोति पुट्ठो पन कायानुपस्सनाय एवंलद्धिकत्ता पटिजानाति. अञ्ञं जीवन्ति पुट्ठो पन आहच्च भासितं सुत्तं पटिक्खिपितुं असक्कोन्तो अवजानाति. ततो परं ‘‘आजानाहि निग्गह’’न्तिआदि उत्तानत्थमेव.

६८. परवादीपक्खे पन अञ्ञो कायो अञ्ञो पुग्गलोति पुट्ठो सकवादी ठपनीयपञ्हत्ता पटिक्खिपति, परवादी छलवसेन पटिकम्मं करोति. तम्पि उत्तानत्थमेवाति.

पञ्ञत्तानुयोगवण्णना निट्ठिता.