३. सुखानुप्पदानकथावण्णना

७४७-७४८. इदानि सुखानुप्पदानकथा नाम होति. तत्थ ‘‘बहूनं वत नो भगवा सुखधम्मानं उपहत्ता’’ति (म. नि. २.१४८) सुत्तं निस्साय परो परस्स सुखं अनुप्पदेतीति येसं लद्धि, सेय्यथापि हेतुवादानं; ते सन्धाय पुच्छा सकवादिस्स, पटिञ्ञा इतरस्स. दुक्खं अनुप्पदेतीति पुट्ठो पन तादिसं सुत्तपदं अपस्सन्तो पटिक्खिपति. अत्तनो सुखन्तिआदिपञ्हे यं अत्तनो परस्स वा, तं अनुप्पदातुं न सक्का. यं तस्सेव, किं तत्थ अनुप्पदानं नामाति पटिक्खिपति. नेवत्तनोतिआदिपञ्हे पन यं एवरूपं, न तं अनुप्पदिन्नं नाम भवितुमरहतीति लद्धियापटिजानाति. नो च वत रेतितादिसस्स सुखस्स अभावा वुत्तं. सुखधम्मानं उपहत्तातिवचनं भगवतो परेसं सुखुप्पत्तिया पच्चयभावं दीपेति, न अन्नादीनं विय सुखस्स अनुप्पदानं, तस्मा असाधकन्ति.

सुखानुप्पदानकथावण्णना.