८. देवासुरसङ्गामसुत्तवण्णना
३९. अट्ठमे समुपब्यूळ्हो अहोसीति पच्चुपट्ठितो अहोसि. सङ्गामेय्यामाति सङ्गामं करेय्याम युज्झेय्याम. अपयिंसुयेवाति पलायिंसुयेव. उत्तरेनाभिमुखाति उत्तरामुखा हुत्वा. अभियन्ते वाति अनुबन्धन्तियेव. भीरुत्तानगतेनाति भीरुत्तानं भयनिवारणं पतिट्ठानं गतेन. अकरणीयाति युद्धेन किञ्चि अकत्तब्बा. कस्मा पन नेसं सङ्गामो होतीति? असुरा हि पुब्बे तावतिंसवासिनो, ते चित्तपाटलिया पुप्फनकाले दिब्बपारिच्छत्तकपुप्फं अनुस्सरन्ति. ततो उप्पन्नकोधा ‘‘गण्हथ देवे’’ति सम्मुखसम्मुखट्ठानेनेव सिनेरुं अभिरुहन्ति, देवापि निक्खमन्ति. तेसं गोपालकदारकानं अञ्ञमञ्ञं दण्डकेहि पहरणसदिसं युद्धं होति. सक्को देवराजा हेट्ठा पञ्चसु ठानेसु आरक्खं ठपेत्वा उपरि देवपुरं परिवारेत्वा अत्तसदिसा वजिरहत्था पटिमा ठपापेसि. असुरा हेट्ठा पञ्च ठानानि पटिबाहित्वा अभिरुळ्हा इन्दपटिमायो दिस्वा निवत्तित्वा असुरपुरमेव गच्छन्ति.
दक्खिणेनाभिमुखाति दक्खिणामुखा हुत्वा. अपदं वधित्वाति निप्पदं निरवसेसं वधित्वा. अदस्सनं गतोति मारोपि वट्टपादकं कत्वा रूपावचरचतुत्थज्झानं समापन्नस्स चित्तं जानाति, तदेव विपस्सनापादकं कत्वा समापन्नस्स चित्तं जानाति. अरूपावचरसमापत्ति पन वट्टपादा वा होतु विपस्सनापादा वा, तं समापन्नस्स मारो चित्तं न जानाति. तेन वुत्तं – ‘‘अदस्सनं गतो पापिमतो’’ति.