२. विभत्तिसुत्तवण्णना

१७२. दुतिये अत्थपटिसम्भिदाति पञ्चसु अत्थेसु पभेदगतं ञाणं. ओधिसोति कारणसो. ब्यञ्जनसोति अक्खरसो. अनेकपरियायेनाति अनेकेहि कारणेहि. आचिक्खामीति कथेमि. देसेमीति पाकटं कत्वा कथेमि. पञ्ञापेमीति जानापेमि. पट्ठपेमीति पट्ठपेत्वा पवत्तेत्वा कथेमि. विवरामीति विवटं कत्वा कथेमि. विभजामीति विभजित्वा कथेमि. उत्तानीकरोमीति गम्भीरं उत्तानकं कत्वा कथेमि. सो मं पञ्हेनाति सो मं पञ्हेन उपगच्छतु. अहं वेय्याकरणेनाति अहमस्स पञ्हकथनेन चित्तं आराधेस्सामि. यो नो धम्मानं सुकुसलोति यो अम्हाकं अधिगतधम्मानं सुकुसलो सत्था, सो एस सम्मुखीभूतो. यदि मया अत्थपटिसम्भिदा न सच्छिकता, ‘‘सच्छिकरोहि ताव सारिपुत्ता’’ति वत्वा मं पटिबाहिस्सतीति सत्थु पुरतो निसिन्नकोव सीहनादं नदति. इमिना उपायेन सब्बत्थ अत्थो वेदितब्बो. इमासु च पन पटिसम्भिदासु तिस्सो पटिसम्भिदा लोकिया, अत्थपटिसम्भिदा लोकियलोकुत्तराति.