२. अधिवुत्तिपदसुत्तवण्णना

२२. दुतिये ये ते धम्माति ये ते दसबलञाणं सब्बञ्ञुतञ्ञाणधम्मा. अधिवुत्तिपदानन्ति अधिवचनपदानं, खन्धायतनधातुधम्मानन्ति अत्थो. अधिवुत्तियोति हि अधिवचनानि वुच्चन्ति, तेसं ये पदभूता देसनाय पदट्ठानत्ता. अतीता बुद्धापि हि एते धम्मे कथयिंसु, अनागतापि एतेव कथयिस्सन्ति. तस्मा खन्धादयो अधिवुत्तिपदानि नाम. तेसं अधिवुत्तिपदानं. अथ वा भूतमत्थं अभिभवित्वा यथासभावतो अग्गहेत्वा वत्तनतो अधिवुत्तियोति दिट्ठियो वुच्चन्ति, अधिवुत्तीनं पदानि अधिवुत्तिपदानि, दिट्ठिदीपकानि वचनानीति अत्थो. तेसं अधिवुत्तिपदानं दिट्ठिवोहारानं. अभिञ्ञा सच्छिकिरियायाति जानित्वा पच्चक्खकरणत्थाय. विसारदोति ञाणसोमनस्सप्पत्तो. तत्थाति तेसु धम्मेसु तेसं तेसं तथा तथा धम्मं देसेतुन्ति तेसं तेसं दिट्ठिगतिकानं वा इतरेसं वा आसयं ञत्वा तथा तथा धम्मं देसेतुं. हीनं वा हीनन्ति ञस्सतीति हीनं वा धम्मं ‘‘हीनो धम्मो’’ति जानिस्सति. ञातेय्यन्ति ञातब्बं. दट्ठेय्यन्ति दट्ठब्बं. सच्छिकरेय्यन्ति सच्छिकातब्बं. तत्थ तत्थ यथाभूतञाणन्ति तेसु तेसु धम्मेसु यथासभावञाणं. इमिना सब्बञ्ञुतञ्ञाणं दस्सेति. एवं सब्बञ्ञुतञ्ञाणं दस्सेत्वा पुन दसबलञाणं दस्सेन्तो दसयिमानीतिआदिमाह. दसबलञाणम्पि हि तत्थ तत्थ यथाभूतञाणमेवाति.