भद्दाकापिलानीथेरीवत्थु

२४४. दसमे पुब्बेनिवासन्ति पुब्बे निवुत्थक्खन्धसन्तानं अनुस्सरन्तीनं भद्दा कापिलानी अग्गाति दस्सेति. सा किर पदुमुत्तरबुद्धकाले हंसवतियं कुलगेहे निब्बत्तित्वा सत्थु धम्मदेसनं सुणन्ती सत्थारं एकं भिक्खुनिं पुब्बेनिवासं अनुस्सरन्तीनं अग्गट्ठाने ठपेन्तं दिस्वा अधिकारकम्मं कत्वा तं ठानन्तरं पत्थेसि. सा कप्पसतसहस्सं देवमनुस्सेसु संसरित्वा अनुप्पन्ने बुद्धे बाराणसियं कुलगेहे पटिसन्धिं गण्हित्वा अत्तनो सामिभगिनिया सद्धिं कलहं करोन्ती ताय पच्चेकबुद्धस्स पिण्डपाते दिन्ने, ‘‘अयं इमस्स पिण्डपातं दत्वा अत्तनो वसं वत्तेती’’ति पच्चेकबुद्धस्स हत्थतो पत्तं गण्हित्वा भत्तं छड्डेत्वा कललस्स पूरेत्वा अदासि. महाजनो ‘‘बाला अय’’न्ति गरहित्वा, ‘‘याय ते सद्धिं कलहो कतो, तस्सा किञ्चि न करोसि, पच्चेकबुद्धो ते किं अपरज्झती’’ति आह. सा तेसं वचनेन लज्जायमाना पुन पत्तं गहेत्वा कललं हारेत्वा धोवित्वा गन्धचुण्णेन उब्बट्टेत्वा चतुमधुरस्स पूरेत्वा उपरि आसित्तेन पदुमगब्भवण्णेन सप्पिना विज्जोतमानं पच्चेकबुद्धस्स हत्थे ठपेत्वा ‘‘यथा अयं पिण्डपातो ओभासजातो, एवं ओभासजातं मे सरीरं होतू’’ति पत्थनं पट्ठपेसीति सब्बं महाकस्सपत्थेरस्स वत्थुम्हि वुत्तनयेनेव वेदितब्बं.

महाकस्सपत्थेरो पन दक्खिणमग्गं गहेत्वा दसबलस्स सन्तिकं बहुपुत्तकनिग्रोधमूलं गतो, अयं भद्दा कापिलानी वाममग्गं गण्हित्वा मातुगामस्स पब्बज्जाय अननुञ्ञातभावेन परिब्बाजिकारामं अगमासि. यदा पन महापजापतिगोतमी पब्बज्जञ्च उपसम्पदञ्च लभि, तदा सा थेरी थेरिया सन्तिके पब्बज्जञ्च उपसम्पदञ्च लभित्वा अपरभागे विपस्सनाय कम्मं करोन्ती अरहत्तं पत्वा पुब्बेनिवासञाणे चिण्णवसी अहोसि. अथ सत्था जेतवने निसीदित्वा भिक्खुनियो पटिपाटिया ठानन्तरेसु ठपेन्तो इमं थेरिं पुब्बेनिवासं अनुस्सरन्तीनं अग्गट्ठाने ठपेसीति.