१६. सोळसमवग्गो

(१५८) ३. सुखानुप्पदानकथा

७४७. परो परस्स सुखं अनुप्पदेतीति? आमन्ता. परो परस्स दुक्खं अनुप्पदेतीति? न हेवं वत्तब्बे…पे… परो परस्स दुक्खं न अनुप्पदेतीति? आमन्ता. परो परस्स सुखं न अनुप्पदेतीति? न हेवं वत्तब्बे…पे… परो परस्स सुखं अनुप्पदेतीति? आमन्ता. परो परस्स अत्तनो सुखं अनुप्पदेति, अञ्ञेसं सुखं अनुप्पदेति, तस्स सुखं अनुप्पदेतीति? न हेवं वत्तब्बे…पे… परो परस्स नेवत्तनो, न अञ्ञेसं, न तस्स सुखं अनुप्पदेतीति? आमन्ता. हञ्चि परो परस्स नेवत्तनो, न अञ्ञेसं, न तस्स सुखं अनुप्पदेति, नो च वत रे वत्तब्बे – ‘‘परो परस्स सुखं अनुप्पदेती’’ति.

परो परस्स सुखं अनुप्पदेतीति? आमन्ता. अञ्ञो अञ्ञस्स कारको, परङ्कतं सुखं दुक्खं अञ्ञो करोति अञ्ञो पटिसंवेदेतीति? न हेवं वत्तब्बे…पे….

७४८. न वत्तब्बं – ‘‘परो परस्स सुखं अनुप्पदेती’’ति? आमन्ता. ननु आयस्मा उदायी एतदवोच – ‘‘बहूनं वत नो भगवा दुक्खधम्मानं अपहत्ता, बहूनं वत नो भगवा सुखधम्मानं उपहत्ता, बहूनं वत नो भगवा अकुसलानं धम्मानं अपहत्ता, बहूनं वत नो भगवा कुसलानं धम्मानं उपहत्ता’’ति [म. नि. २.१४८ लटुकिकोपमे]! अत्थेव सुत्तन्तोति? आमन्ता. तेन हि परो परस्स सुखं अनुप्पदेतीति.

सुखानुप्पदानकथा निट्ठिता.